De rolstoelman

Station Amsterdam Bijlmer Arena. Hier moet ik overstappen. Ik stap uit de trein en zie dat de trein richting Utrecht er nog niet is. Ik neem plaats op een bankje naast een jongen met een allochtoon uiterlijk. Suriname of de Antillen, één van die twee denk ik. Hij ziet er verzorgd uit.

In de verte komt een jonge man in een rolstoel aanrijden. Hij stopt bij ons bankje en vraagt de allochtoon of hij zijn OV-chipkaart ook in de bus kan gebruiken. De rolstoelman en de allochtoon raken aan de praat. Met een schuin oor luister ik mee. De allochtoon vertelt dat hij fashion management studeert. Wat hij ermee wilt gaan doen weet hij nog niet.

De rolstoelman vertelt dat hij veel met de trein reist. Bijna dagelijks van Groningen naar Amsterdam. Hij vertelt dat het hem opvalt hoe vaak hij vertraging heeft doordat mensen voor de trein zijn gesprongen. Hij begrijpt dat niet. De allochtoon en ik kijken elkaar aan en ik zie dat ook hij van binnen moet lachen. Zou de rolstoelman daar zelf nooit over hebben gedacht, met zijn lichamelijke beperking? Waarom stapt iemand zonder lichamelijke beperking uit het leven en waarom verbaast iemand in een rolstoel, die daar meer reden voor heeft, zich daarover? Wat kan het leven toch verwarrend zijn.

Ik besluit het het hem niet te vragen en het gesprek op een andere onderwerp te gooien. Ik vraag de rolstoelman waarom hij bijna dagelijks zoveel in de trein zit. Hij vertelt dat hij bij grote bedrijven managers met een lichamelijk handicap begeleidt. Daarover gaat straks ook zijn spreekbeurt bij een groot IT bedrijf. “Preach what you practice” voegt de rolstoelman zelf toe. Wat moeten alle drie lachen.

Dan komt de trein naar Utrecht aanrijden. Ik ben nieuwsgierig hoe de rolstoelman de trein in komt en blijf iets langer op het bankje zitten. De rolstoelman en de allochtoon snellen naar de deur. Als iedereen is uitgestapt, stapt de rolstoelman uit de rolstoel, grijpt zich vast aan de trein en slingert zichzelf naar binnen. Dan pakt hij de rolstoel beet en wilt hij ook die naar binnen trekken. De allochtoon wilt helpen maar dat maakt de situatie alleen maar onhandiger.

Als laatste stap ik in de trein. Ik knik nog even gedag naar de rolstoelman die bij de deur weer plaats heeft genomen in zijn rolstoel. Hij knikt terug. Bij het weglopen hoor ik dat hij alweer aan het volgende gesprek is begonnen.

De ov-chipkaart is zó jaren ’90

Ik ben tegen de OV chipkaart. Ik heb dan ook geen OV chipkkaart. En ik wil ook geen OV chipkaart. Ik wil mijn OV reis betalen op het moment dat ik met het OV reis. Gewoon ‘boter bij de vis’. Net als appels. Of een trui.

Op die stomme OV chipkaart moet ik minimaal 20€ zetten om een kort ritje met de trein te maken. Geld dat ik NS betaal, waar ik niet direct iets voor terug krijg. Dat wil ik dus niet.

Waarom maken onze OV bedrijven eigenlijk gebruik van zo’n ouderwetse techniek? Een chipkaart waarop ik krediet kan zetten? Weer een pasje erbij. Weer een pasje bij de oude spaarkaarten die in de jaren ‘90 zoveel werden uitgedeeld. Ik begrijp dat echt niet.

Dat in een tijd waarin ik met mijn mobiele telefoon overal ter wereld kan inchecken op foursquare. Waarom dan niet op stations? Ik check in, geef aan waar ik naar toe wil en reken meteen bij het inchecken het gepaste bedrag af. Veilig, makkelijk en handig. Ik tevreden, OV bedrijven tevreden, wat willen we nog meer?

Marketeers moeten stoppen met marketing campagnes

Afgelopen donderdag bracht ik een bezoek aan de MARCOM beurs in Amsterdam. Op mijn programma wilde ik één spreker zeker zien en dat was Steven van Belleghem over zijn ‘Conversation Company’. Daarvoor kon ik ook nog mooi even Alain Dujardin meenemen, zijn headline ‘Creativiteit in een digitaal tijdperk’ sprak me erg aan. Daartussen past toevallig ook nog een mooi stukje Anne Charbonneau met haar ‘7 steps to sharpen up your brand vision’. 

Verrassend genoeg vlogen alle 3 de sprekers hetzelfde onderwerp vanuit een andere hoek aan. De overeenkomende boodschap was dat marketeers moeten stoppen met marketing campagnes. Wat? Stoppen met campagnes!?

Jazeker! In het digitale tijdperk is de belangrijkste taak van de marketeer namelijk niet langer het aanprijzen van een product of dienst. Door de vele informatie die beschikbaar is op internet en de makkelijke manieren om deze informatie snel te delen, prikken consumenten snel door een reclame campagne heen.

In dit digitale tijdperk is iedereen marketeer. En iedereen is dan ook echt iedereen, denk dan vooral aan medewerkers en klanten. Met zoveel mensen dezelfde boodschap communiceren is niet makkelijk. Daarom moeten marketeers terug naar de basis oftewel ‘the big picture’ en daarover de conversatie leiden.

In plaats van een product aanprijzen, moet de marketeer nu continu bewijzen wat hij in het verleden heeft aangeprezen. Dat betekent dat de marketeer continu ervoor moet zorgen dat dezelfde boodschap in alle activiteiten wordt uitgedragen. Dat is dus een eeuwig voortdurende marketing campagne!   

Aan jullie de keuze…

Soms heb ik van die dagen dat ik zoveel ideeën heb dat ik niet meer weet waarover ik moet schrijven. Gisteren was ik naar de MARCOM beurs en had ik zo’n dag. Daarom aan jullie de keuze.

Optie 1:
Op de heenweg dacht ik opeens: “Die ov-chipkaart is eigenlijk zó jaren ‘90…”

Optie 2:
Op de MARCOM heb ik 2 en een halve sprekerssessie gevolgd. De sprekers waren het over 1 ding eens: Marketeers moeten stoppen met marketing campagnes…

Optie 3:
Tijdens de terugweg moest ik overstappen op station Amsterdam Bijlmer/ArenA. Daar kwam ik in gesprek met een jongen in een rolstoel die de fantastische uitspraak “Practice what you preach” deed…

Optie 4:
Even later moest ik eveneens overstappen op Utrecht Centraal. Daar kwam ik mijn buurjongen tegen naast wie ik de eerste 18 jaar van mijn leven heb gewoond. In Zuid-Limburg…

Aan jullie dus de keuze. Welk verhaal spreekt je het meeste aan en wil je verder lezen?

De Boekenwinkel

De laatste jaren is de boekenwinkel bijna geheel uit het straatbeeld verdwenen. Niet opgewassen tegen bol.com met hun zeer uitgebreide, makkelijk doorzoekbare aanbod en korte levertijden. Toch heeft de boekhandel op de hoek van de straat bestaansrecht, denk ik.

Het gaat alleen niet meer om een groot, makkelijk doorzoekbaar aanbod, waar de boekenwinkel het toch altijd van moest hebben. De nadruk moet ergens anders op komen te liggen, want op deze gebieden is bol.com niet te verslaan. Hier een aantal opties:

1. Supersnelbezorging

Bol.com levert volgens het principe vandaag besteld, morgen in huis. Als de boekenwinkel op de hoek een ochtend en een middag rondje door de stad maakt om boeken te bezorgen, kan een klein assortiment boeken in een relatief klein gebied dezelfde dag nog worden bezorgd. Beat that bol.com!

2. Het boekentheater

Wekelijks maken veel mensen een rondje door het stadscentrum. Niet om iets te kopen maar gewoon een rondje om er even uit te zijn. Eigenlijk op zoek naar vermaak. En vermaak is iets waarin een boekenwinkel kan voorzien. Denk aan lezingen, signeersessies, boekbesprekingen en ga zo maar door. 

3. Het leescafé

Soms wil ik gewoon  de eerste pagina’s van een boek lezen voordat ik het koop. Gewoon even kijken of het wat is. Bol.com voorziet daarin, maar op een computerscherm leest toch niet zo fijn. Wat wel fijn leest is een goede stoel en een kop thee erbij. Dus: Boekenkasten eruit, goede stoelen en kop en schotel erin.

4. De curator (via Ernst-Jan Pfauth en Tim de Gier)

Bol.com is niet te verslaan op het assortiment. Dus waarom niet exact het tegenovergestelde doen? Een klein assortiment dat dagelijks of wekelijks wisselt samengesteld door eveneens wisselende gidsen binnen verschillende genres. Helemaal van deze tijd. Immers mijn  Facebook en Twitter vrienden selecteren voor mij welke afbeeldingen, webpagina’s en YouTube filmpjes interessant zijn. Dat kan ook met boeken.

Zomaar 4 opties waarmee een boekenwinkel de strijd aan kan gaan tegen het web. Toch heb ik nog geen enkele boekenwinkel gezien die er anders uitziet dan 10 jaar geleden. Wat jammer eigenlijk!

Ik wil jou!

Vandaag las ik dit in het Marketingtrendonderzoek 2012:

Opmerkelijk is dat marketeers social media vooral willen inzetten om hun eigen boodschap te zenden. De mogelijkheid tot dialoog met de klant, die social media ook bieden, blijft vooralsnog onderbenut.

Help! Anno 2012 willen Marketeers Social Media nog steeds inzetten om te zenden! Alsof Social Media een folder is! Zenden zoals in een envelop met een postzegel erop! Of zenden zoals reclame op televisie! Ik verheug mij nu al op berichten als: “Win een iPad! Volg ons en stuur dit bericht door!” of “Kom naar Keukenboer voor de mooiste keukens #Utrecht #Amsterdam #Rotterdam”. Niet dus!

Social Media is geen briefkaart die je verstuurd en heel misschien ooit wellicht nog eens reactie op krijgt. Social Media is hier en nu. Ik ben de dialoog al begonnen, alleen jij als bedrijf doet niet mee. Ik wil dat je naar me luistert. Luistert, zodat je mijn klantervaring hoort en er iets mee kan doen. En als je luistert, reageer dan ook even, zodat ik weet dát je luistert. Daar heb ik veel meer aan dan je irritante boodschap.

En als je dan toch graag wilt gaan zenden, zend dan vooral niet jouw boodschap. Ik ziet niet te wachten op jouw boodschap. Ik zit te wachten op jou, als bedrijf. Ik wil je levensverhaal, de kleine dingen uit het dagelijks leven die je bedrijf zo speciaal maken. Dus als je mensen helpt de wereld te ontdekken, wil ik weten op welke speciale manier je dat doet! Ik wil dus dit, dit en dit. Weg met het zenden van die oude boodschap. Ik wil jou!      

Ongekende mogelijkheden

Soms zijn er van die tv programma’s waarvan je je afvraagt waarom ze op tv zijn. Bij de titel ‘Draagmoeder Gezocht’, dacht ik dat ook. Tot ik 10 minuten zat te kijken. Bij ‘Draagmoeder Gezocht’ gaat het namelijk niet om de zoektocht naar een draagmoeder, want die is meestal al gevonden. Het gaat om het verhaal daarna. En dat verhaal vraagt vaak om een discussie.

Zo was er deze week een homoseksueel stel dat volgens de Nederlandse autoriteiten te oud is om kinderen te adopteren. Daarom besloten ze ergens in Azië een draagmoeder te huren. Ja, je leest het goed: huren. Deze service hadden ze met een beetje Googlen gevonden. Tja, het internet geeft ongekende mogelijkheden. Maar of die allemaal gebruikt moeten worden?

Draagmoeder Gezocht: Donderdagavond 20:30, Nederland 1.

Brand? Eerst check ik Twitter…

Afgelopen donderdagavond. Op mijn tablet zie ik via de app Tweetdeck berichten binnenkomen over een brand in een restaurant in Passewaaij, de vinexghetto die graag bij Tiel wilt horen. Via 144 tekens en foto’s krijg ik een uitgebreid verslag van alles wat er gebeurd in Passewaaij.

Fantastisch vind ik dat. Door een aantal stadsgenoten te volgen op Twitter en de #Tiel column in Tweetdeck weet ik altijd wat er gaande is in de buurt. Van leuke kleine wetenswaardigheden zoals een recensie in 144 tekens van dat nieuwe restaurant of winkel, tot het laatste grote nieuws. Via Twitter weet ik bijna alles, meteen. Heerlijk! Op die manier weet ik precies waarvoor ik waar moet zijn in de stad. 

24 uur later. Vrijdagavond, rond 9 uur. “Het lijkt wel of ik brandlucht ruik.” “Er zal wel iemand aan het barbecuen zijn.” Antwoord ik. Toch pak ik even mijn tablet. Daar lees ik dat er inderdaad brand is in het centrum van Tiel, ongeveer 300 meter van mijn huis. Dan pas kijk ik uit het raam en zie een dikke rookpluim over mijn huis trekken. Snel kruip ik in de rol van de tweeps in Passewaaij een dag eerder. Ik meld dat het gaat om een grote brand en de locatie van de brand. Samen met anderen werk ik aan een uitgebreid verslag, hier een korte samenvatting daarvan:

http://storify.com/rhrnl/brand-tiel-25-mei-2012.js?header=false

#stophufters

Gisteravond was filmavond. Theo Maassen in de hoofdrol. De telefilm ‘Doodslag’. Een goede film die een beeld schetst van de huidige maatschappij. Een maatschappij waarin hufters de regels bepalen. Een maatschappij die moet worden “terugveroverd op de hufters”, zoals de film begint met een quote van Mark Rutte.

De maatschappij terugveroveren op de hufters. Hoe dan? Het kan écht. Nu hebben we het gereedschap om terug te vechten. Geen wapens of blote vuisten, maar smartphones en computers. Als in de Arabische wereld Facebook het regime van een hufterige dictator omver kan werpen, dan kan Nederland met dit gereedschap een statement maken tegen hufters.

Iedereen heeft nu de mogelijkheid om via Facebook of Twitter de mond open te doen en tegen hufterigheid een eenheid te vormen. Schroom niets. Doe mee! Laat zien dat je het niet accepteert dat een campingeigenaar wordt doodgeschoten vanwege een meningsverschil. Stap op je fruitkistje dat Facebook of Twitter heet en laat je horen! Laat die hufters weten dat deze maatschappij hun gedrag niet accepteert!!

(maar word zelf geen hufter).

Het belangrijkste ingrediënt

In hoog tempo veranderen we alles. Wat jarenlang goed genoeg was, wordt weer ter discussie gesteld. Het moet allemaal mooier, sneller, makkelijker en goedkoper. En die ontwikkeling gaat steeds sneller en sneller. En terecht. Waarom zouden we wachten?

Op deze manier kunnen we nog meer tijd en geld besteden aan de écht leuke dingen in het leven. Maar in onze haast vergeten we vaak het belangrijkste ingrediënt toe te voegen: Plezier! We moeten vooral niet onderschatten hoe een beetje plezier de lasten kan verlichten. Daarom is het goed dat er mensen zijn die soms een stapje terug doen:

En is hij dan ook te bespelen? Ja hoor!

Met dank aan @raaphorst voor de verwijzing naar het eerste filmpje.