Onhandige smartphone

Wij webkids zijn gewend aan verandering. We willen verder. Ons levensgemak verder verhogen. Steve Jobs gaf ons de iPhone en wij maakten hem groot. Door zijn product naadloos in te passen in onze levensstijl. Maar we gaan door. We zullen nooit stoppen met het inpassen van nieuwe ontwikkelingen in onze levens. Daarom  vinden we een smartphone eigenlijk een heel onhandig ding. We willen onze handen vrij hebben. Informatie raadplegen, opslaan en delen terwijl we tegelijk met iets anders bezig zijn. Eigenlijk is dit wat we willen:

 

En we kunnen bijna niet wachten om het toe te passen voor onze persoonlijke behoeften. Bijna is het zover. Nog een klein beetje geduld…

Een nieuwe generatie

Op 11 februari publiceerde Piotr Czerski in een lokale Poolse krant het artikel ‘We, the web kids’. Een manifest over de denkbeelden van een ieder die is opgegroeid met het internet. Hij stelt dat er de afgelopen 15 jaar een generatiekloof is ontstaan door de beschikbaarheid van kabeltelevisie, mobiele telefoons en vooral het internet. Hij stelt dat de generatie die hiermee is opgegroeid op 3 gebieden verschilt met de voorgaande generaties:

1.     Waar voorgaande generaties concurreren op het bezit van kennis, weten de webkids dat deze kennis snel en vrij toegankelijk is en concurreren web kids op het gebruik van kennis in plaats van het bezit ervan.

2.     Webkids zijn alleen bereid om te betalen voor toegevoegde waarde. Webkids zijn niet bereid om veel te betalen voor zaken die zonder verlies van kwaliteit te delen zijn (muziek, boeken, films etc.).   

3.     Voor de webkids is de maatschappij een netwerk, geen hiërarchie. Iedereen staat op hetzelfde nivo. Het succes van de interactie hangt er alleen maar van af of de inhoud van onze boodschap als interessant en een antwoord waard wordt beoordeeld.  Alles is mogelijk en er is geen begrip voor systemen die dat tegenwerken.

Ik kan het denkbeeld van Piotr wel herkennen. Maar er is 1 kenmerk waar de web kids het meest verschilt van voorgaande generaties: De mogelijkheden om aan te passen aan verandering. Door de technologische vooruitgang en vooral de beschikbaarheid van internet volgen veranderingen elkaar heel snel op. Alleen de generatie die is opgegroeid met deze snelheid van elkaar opvolgende ontwikkelingen beschikt over de capaciteiten om zich op dezelfde snelheid aan te passen en deze veranderingen en deze veranderingen verder door te ontwikkelen.

Webkids weten snel toegang te krijgen tot de juiste kennis en beschikken over mogelijkheden om veel informatie tot zich te nemen. Ze zullen dit gebruiken om de wereld op een nog hoger tempo te veranderen. Het veranderen van industrieën zoals de muziek- en film industrie en de Arabische lente ofwel de Facebook revolutie is pas het begin. Er zijn veel meer industrieën en systemen die op het punt staan om drastisch te worden veranderd.

Vooruit, één voorbeeld dan. Terwijl de auto industrie bezig is om autorijden groen te maken hebben de webkids besloten om alleen nog maar te reizen voor hun plezier. Als het even kan, reizen ze niet.  Mensen ontmoeten gebeurt niet meer in real life, het kan immers ook online. Waarvoor heb je dan een auto nodig? Het is veel goedkoper om alleen een auto te bezitten op de momenten dat jij hem nodig hebt. Maar misschien zijn andere manieren van reizen nog veel goedkoper en efficiënter.

Probeer het je eens voor te stellen. In plaats steeds meer auto’s op de weg, juist veel minder. Er is asfalt te veel in plaats van te weinig. Lege kantoorgebouwen want iedereen werkt thuis, of op de derde werkplek om de hoek. Stel je eens voor wat de impact hiervan is op het huidige economische systeem. Projectontwikkelaars die grootschalige kantoorgebouwen ontwikkelen, wegenbouwers, autobouwers. Allemaal bedrijven waar heel snel veel minder behoefte naar is. Het is niet de vraag of de huidige systemen en industrieën er klaar voor zijn. Het is de vraag of ze ermee om weten gaan.    

Copy right

Altijd dacht ik dat innovatie voortkomt uit onderzoek door slimme jongens en meisjes die jarenlang in een R&D lab spenderen om een oplossing voor een probleem te vinden. Tot Apple de iPad lanceerde. Want welk probleem lostte de iPad eigenlijk op? Geen enkel. De iPad vult een behoefte in waarvoor tot die tijd de laptop en de smartphone goed genoeg werden bevonden.

Is de iPad innovatief? Nee, eigenlijk niet. Het is een samenvoeging van 2 bestaande producten, de laptop en de smartphone. Dat had iedereen kunnen bedenken. Het vreemde is dat niemand dat ooit eerder heeft gedaan…

Deze week was ik naar de European Sales & Marketing Conference van mijn werk. Guest speaker was Fredrik Härén, over creativiteit in business. Zijn definitie van een idee is: een samenvoeging van 2 al bestaande zaken die nog niet eerder zijn samengevoegd. En zo simpel is het gewoon. Laptop en smarphone = tablet. Tablet en laptop = ultrabook. GPS en kaart = TomTom. Tuincentrum + kledingwinkel = zie mijn vorige blogpost.

Maar waarom worden deze innovaties dan als speciaal ervaren? De definitie van Fredrik in formule vorm: Idee = P(K+I) waar P staat voor people K voor kennis en I voor informatie. Alle drie ruimschoots voorhanden voor iedereen op deze wereld. Het gaat om de +. Die wordt bijna nooit gemaakt. Waarom zijn er al jaren auto’s en draadloos internet en is er pas dit jaar een auto met draadloos internet? Omdat de + nooit is gemaakt.

Het gaat dus niet om copyright maar om copy right. Copy it right. Het maken van de plus. De rest is al beschikbaar en ligt te wachten om te worden gebruikt.

Kleur

Eindelijk mooi weer! Tijd om het onkruid in de border na 3 jaar eens te vervangen door kruiden waar wel voor betaald moet worden. Dus op naar het tuincentrum.

Daar staan ze, 6 lange rijen borderplanten. Zorgvuldig zoeken we een mooi palet bij elkaar. We houden rekening met bloeiperiode, hoogte, vorm en tenslotte kleur. En dat is niet makkelijk als het tuincentrum ze indeelt per kleur.

Waarom eigenlijk per kleur? Best wel waardeloos voor de easy shopping tuinman… Waarom niet een aantal voorbeeldgroepjes bij elkaar zetten? Doet een kledingwinkel tenslotte ook.

Hysterische taferelen

Deze week waren er twee productlanceringen. Eén daarvan was de nieuwe iPad. Hetzelfde apparaat als de iPad 2 maar dan met een beter scherm. Ondanks deze beperkte update stond er natuurlijk weer een lange rij liefhebbers voor de pas geopende Apple store in Amsterdam. Soms vraag ik me af waar Apple die mensen vandaan haalt.

Lange rijen had ik eerder de dag ervoor verwacht. Dat was namelijk de dag van de lancering van de Nederlandse Vogue, het bij fashionista’s hoogst aangeschreven modeblad ter wereld. Eindelijk vond Vogue ons kikkerlandje Vogue genoeg voor een eigen versie van het modeblaadje.

Nou dat belooft wat. Ik zat er helemaal klaar voor. Lange rijen hysterische vrouwen voor de tijdschrifthandels. Jaloerse blikken. Krabben. Harentrekken. Echte bitchfights. Kiosken die het begeven onder een enorme druk. Maar nee hoor. Niets van dat alles. De allereerste Nederlandse Vogue lag in de winkel en je hoefde er niet eens voor in de rij te staan. Wat een tegenvaller. Is Nederland dan echt wel Vogue genoeg?  

3 concepten voor een gratis krant

Deze week kwam het nieuws dat gratis kwaliteitskrant De Pers ophoudt te bestaan. De slogan ‘Gratis maar niet goedkoop’ is werkelijkheid geworden voor de krant. De inkomsten uit advertenties bleek niet voldoende om de kosten voor onderzoeksjournalistiek te dekken. Inmiddels wordt er gesproken over een doorstart als betaalde krant. Ik denk echter dat het mogelijk is om een gratis papieren kwaliteitskrant te maken. Hier 3 concepten daarvoor:

1. Krant van het volk.

Er zijn genoeg goede onderzoeksjournalisten in Nederland die een goed gelezen publicatiemedium zoeken. Niet alleen professionele onderzoeksjournalisten kunnen een behoorlijk artikel schrijven, er zijn genoeg amateurs die het ook kunnen en voor veel minder geld. Wellicht schrijven ze zelfs gratis. De redactie is het volk, de krant is het platform.

2. De lunchkrant.

Een grotere oplage betekent grotere advertentie inkomsten. Nu wordt de pers in de randstad en universiteitssteden op stations en Bruna’s verspreid. Een landelijke distributie naar onder andere kantoorpanden is in het verleden te duur gebleken. Dus hoe kan een landelijke distributie op een goedkope manier worden opgezet? Door de krant te laten bezorgen door bedrijven die dagelijks bij andere bedrijven over de vloer komen. Een voorbeeld? Cateraars. Zij Komen dagelijks bij veel bedrijven en kunnen tegen lage kosten, misschien zelfs gratis als extra service bij hun bestaande product, de krant bezorgen. Precies op het juiste moment, bij de lunch. 

3. De krant in een zak

Een andere manier om de inkomsten te vergroten is om, naast advertenties in de krant, op een andere manier geldstromen naar de krant te laten stromen. Een krant kan bijvoorbeeld worden gebruikt als drager van andere reclame artikelen, zoals testverpakkingen. Een adverteerder wilt eigenlijk geen advertentie in de krant. Een adverteerder wilt dat zijn product gevoeld, geproeft of geroken wordt. Een ideale combinatie dus. Dagelijks een nieuwe goodiebag met een testproduct en een gratis krant.  

Zelf nog een goed idee? Laat het hieronder weten!

Werken zonder e-mail

Vandaag was mijn eerste werkdag na een weekje vakantie. Zoals iedere werkochtend begon ik met het openen van mijn mailbox. 160 ongelezen mails was het resultaat van een weekje vrij. Nadat ik dat getal had gezien, heb ik Outlook afgesloten. Gewoon klik op het kruisje. Ik ben gaan doen wat ik vond dat moest gebeuren. Als iets anders belangrijk is, komt iemand dat vast wel even melden.

Op 1 afspraak na, heb ik de hele dag aan mijn belangrijke klus kunnen werken. Die afspraak was zo belangrijk dat het niet via de mail kon. Verder heb ik van de 160 mails er 2 nodig gehad als input voor mijn klus. De rest heb ik niet eens gezien. Wel ben ik enorm opgeschoten met mijn belangrijke klus.

Morgen open ik Outlook pas als ik informatie nodig heb. En overmorgen weer. En volgende week nog steeds. Zal er een dag komen dat ik Outlook helemaal niet meer open? Hoe zal dat zijn?

Dynamische benzine prijzen?

Vanmorgen stond er een artikel in De Gelderlander over benzineprijzen die binnen het etmaal variareren. Net als bij vliegtickets en hotelkamers zeg maar. In Duitsland schijnt dit vaker voor te komen, in Nederland wordt ermee geexperimenteerd. Maar waarom eigenlijk?

Vliegtuigtickets en hotelkamers hebben een beperkte capaciteit en een groot aandeel vaste kosten. Het vliegtuig moet toch vliegen, dus dan liever de stoel verkopen voor een laag bedrag, dan helemaal niet. Iedere euro extra kan worden gezien als extra winst. Bij hotelkomers hetzelfde. De kamer is er al, dus liever verhuren voor een lage prijs, dan helemaal niet. Bij benzine is dat anders. Voor iedere verkochte liter, moet de voorraad weer worden aangevuld. Iedere euro minder is dus extra verlies, geen extra winst.

Ook de prijs verhogen is nutteloos. Bij hotelkamers en vliegreizen koop je risico af met een hogere prijs. Het risico dat het beperkt aantal stoelen of bedden is uitverkocht. Ik heb nog nooit meegemaakt dat ik bij de pomp kom en dat de benzine is uitverkocht. Het risico bestaat voor mij niet, dus waarom zou ik dat willen afkopen?

Dynamische prijzen willen pomphouders ook toepassen op artikelen in de shop. Maar ook die producten zijn meer vergelijkbaar met benzine dan met vliegtuigstoelen of hotelbedden. Volgens mij leidt het dynamisch prijzen alleen maar tot beperking van de winst. Een hogere prijs vragen gaat niet, want dan gaan de klanten naar een andere pomp. Een lagere prijs vragen gaat wel maar dat kost de pomphouder geld. Waarom zou hij dat doen? Tanken moet je immers toch.

Houdgreep of gewenste situatie?

Vanmorgen lag er een halve Volkskrant in de brievenbus. Dat is opvallend, want ik heb geen abonnenement. Hij was dan ook al 2 dagen oud en zat in een envelop. De verzender bleek mijn moeder en het ging om een artikel over ‘De manieren waarop bedrijven ons in de houdgreep hebben.’

Meer specifiek gaat het over marketing trucs. Manieren waarop marketeers onze aankopen beinvloeden. De schrijver en de marketing goeroe vinden dat bedrijven een pas op de plaats moeten maken. Als ik naar shampoo en tandspasta reclame kijk, waarbij veel moeilijke woorden worden gebruikt, de wildste producten voorbij komen die erin zouden moeten zitten en zogenaamde onafhankelijke specialisten, ben ik het daarmee eens.

Van de andere kant, de huidige consument is niet dom en anders zijn er consumentenprogramma’s als Radar en het virale effect van social media om consumenten de nodige kritische blik bij een aankoop te geven. Op die manier worden sprookjes als een lopend vuurtje ontkracht en deze praktijken snel uitgeroeid. Dan gaat het in de marketing weer waar het écht om moet gaan, identiteit.  

Identiteit kan de unieke eigenschap van een product zijn die het beter maakt dan alle anderen. Identiteit kan ook het verhaal zijn dat bij een product hoort en waarmee de consument een klik heeft. Zonder verhaal zou cola bijvoorbeeld gewoon cola zijn. Dankzij Coca Cola is cola voor mij bij iedere aankoop en iedere slok een beetje ‘happiness’. Op die manier maken de marketeers van Coca Cola het leven toch een beetje mooier. 

Bewust of onbewust kiezen consumenten voor een merk omdat ze met dat merk meer een klik hebben dan het andere. Een klik omdat we ons ermee kunnen identificeren of er sympathie voor hebben. Is dat een houdgreep of de gewenste situatie?

Passie

Heerlijk een weekje vrij. Heerlijk ook dat het de hele middag regent. Dat is namelijk het enige goede excuus om de hele dag op de bank te mogen hangen. Beetje internetten en tv kijken. Zowaar is er dan ook nog iets interessants op, zo halverwege de middag: Knallen in de horeca. Een soort dubbeltje op z’n kant in bedrijf voor de horeca, maar dan zonder John Williams en met rechterhand van Herman den Blijker, meneer Reimers.

Deze aflevering liet mooi zien hoe belangrijk passie voor je vak is bij alle medewerkers van een bedrijf. Waar de eigenaren alle passie in hun bedrijf stopten als gastvrouw en chefkok, was de passie bij de 4 serverende tieners ver te zoeken. Hierdoor kwam de beleving van de eigenaren totaal niet over bij de gasten. Geen wonder dat het eetcafe leeg bleef ondanks het goede eten.

Een gerecht is niet klaar als het de keuken verlaat. Het overbrengen van de beleving tot bij de klant, of zelfs nog daarna, is een belangrijk onderdeel van ieder product. Zonder beleving zouden alle fietsen hetzelfde zijn. Pas als iedere stap met passie is gedaan, ontstaat een uniek product. Passie bij alle medewerkers van een bedrijf is enorm belangrijk. Werk jij nu met passie?