Wat moet het eigenlijk worden?

In de Limburgzaal van ons theater probeert Dolf Jansen zijn oudejaarsconference op mij en een paar andere Heerlenaren uit.
“Wanneer is het af?” vraagt Dolf.
“Ik zie dat het nu weer afgebroken wordt. Wat moet het eigenlijk worden?”
“Maankwartier!” roept een man vanaf het balkon.
“Nee!”,roept een vrouw rechts voor mij.
“Oh, wat dan?” vraagt Dolf.
“Dat weten we nog niet”, antwoordt de vrouw.
“Hoezo, dat weten we nog niet?” vraagt Dolf met zijn Amsterdamse bril.
“Ja, we weten het gewoon het nog niet”, antwoordt de vrouw.

Tja Dolf, zo gaat dat hier in Heerlen. Het is tenslotte geen Amsterdam. Als hier iets wordt afgebroken, dan is die ruimte over. Het is niet zoals in Amsterdam, dat er al uitgebreide plannen liggen voor de herinvulling. In Amsterdam lopen namelijk veel meer mensen door het centrum dan een aantal jaar geleden, met name toeristen. Hier in Heerlen lopen juist veel minder mensen door het centrum, waardoor we ruimte overhouden.

Via Parkstad deed onderzoek naar de afname van het aantal centrumbezoekers en heeft ondertussen de resultaten gepubliceerd van dat onderzoek onder haar ledenpanel. Interessant daarin is de reden waarom mensen het centrum bezoeken. De meest voorkomende reden om naar het centrum te komen blijkt horecabezoek, gevolgd door evenementbezoek. Slechts 1 op de 3 centrumbezoekers komt om te winkelen, dat daarmee op plek 3 staat.

Dus als inmiddels tweederde van de centrumbezoekers niet meer komt om te winkelen, moet er toch eens goed worden nagedacht over het gebruik en de invulling van het Heerlense centrum. Want als we niet meer winkelen, hoe gaan we die overgebleven ruimte in het centrum dan wel gebruiken?

Wat zal de nieuwe functie van het Heerlense centrum worden? Lees de hele column op ‘Ik ben in Heerlen, wat nu?!’ 

Wintertijd

Heerlijk nazomeren was het afgelopen weekend op de najaarskermis. Deze keer was hij wel wat kleiner, want op de Promenade en het Burgemeester van Grunsvenplein stonden geen attracties. De kermis beperkte zich tot het Pancratiusplein en de Bongerd. Daarmee nam de kermis alvast een voorschot op het toekomstige winkelgebied: kleiner en compacter.

De kermis is ook een voorbode van het nieuwe winterevenement ‘Wintertijd’. Ook dit zal klein en compact plaatsvinden op het Pancratiusplein en de Bongerd. Geen gifgroene zeecontainers meer met uitnodigende programmering maar een ‘sfeervolle’ inrichting van het Pancratiusplein met een schaatsbaan, winterse glijbaan en wintercafé. De tipitent is nog wel door de ballotagecommissie gekomen en verhuist naar de Bongerd waar ze zal worden vergezeld door historische kermisattracties en de bekende houten huisjes.

Aan alles voel je dat bij ‘Wintertijd’ wordt gestreefd naar een hoog Dickens gehalte. Alleen heeft Heerlen helemaal niets met Dickens. Maar wat heeft ‘Wintertijd’ eigenlijk wel met Heerlen?

Tja, wat heeft Wintertijd wél met Heerlen? Lees de hele column op ‘Ik ben in Heerlen, wat nu?!

Emma, een ode aan de mensen achter de werkschoen

Vorig jaar zag ik ‘Ich bau dir ein Schloss’ van Toneelgroep
Maastricht niet in mijn geliefde De Plu in Heerlen eind augustus tijdens
Cultura Nova, maar op een iets latere datum in Maastricht. Wist ik veel
dat voorstellingen tijdens Cultura Nova ook wel eens uitverkocht zijn…

‘Ich bau dir ein Schloss’ vond ik erg goed en daarom was ik er dit
jaar snel bij voor ‘Emma’, de nieuwe voorstelling van Toneelgroep
Maastricht. Dus mocht ik zondagavond wél naar een bijzondere locatie: Een nog niet zo lang geleden verlaten fabriek in Treebeek. Al moest ik zondagmiddag wel
eerst nog even uitzoeken waar Treebeek precies ligt. Aan de andere kant
van het spoor ben ik niet zo heel bekend en blijkbaar ligt Treebeek een
heel eind aan de andere kant van het spoor, op de grens van Brunssum en
Hoensbroek. Ken je Amstenrade? Nou, als je daar bent, dan ben je
Treebeek net voorbij gereden. Toen ik dat zag was Heerlen voor mij in
één klap een flink stuk groter geworden. Al bleek kort daarna dat
Treebeek niet in Heerlen maar net aan de Brunssumse kant ligt. Maar dat
is ook bijna Heerlen, toch?

Nu ik toch met de voorbereiding bezig was, snorde ik ook het
mailtje met parkeerinstructies nog even op. Die instructies klonken als
zodanig veel gedoe, dat de laatste optie om met het OV te gaan het meest
interessant klonk. Dus besloot ik de bus te nemen en blijkbaar kan dat,
voor onervaren busreizigers zoals ik, nog steeds zonder OV chipkaart. Om 19.26 uur zet
de bus mij netjes om de hoek van de Horizonstraat af. Net daarvoor,
even voorbij het busstation van Hoensbroek, zag ik vanuit de bus een
monument dat herinnert aan de locatie van staatsmijn Emma. Waar gaat die
voorstelling zometeen eigenlijk over? Een koningin, een mijn of toch
iets anders?

Wil je weten waar het toneelstuk Emma over ging? Lees dan de hele impressie over de voorstelling Emma op Ik ben in Heerlen, WAT NU?!

Hemel op aarde

Vanuit het zolderraam zag ik de afgelopen weken de weilanden op de
Kunderberg steeds geler kleuren. De warmte deed het dorre landschap
steeds meer op Toscane lijken. Ook mijn telefoon deed mee en liet mij
steeds mooiere plaatjes van de fraaie Mediterraanse stijl van het
Maankwartier in aanbouw zien. Bijna raakte ik ervan in Italiaanse
vakantiesferen, ware het niet dat ik vrij weinig heb met Italië.

Soms krijg ik het idee dat Toscane voor iedereen de hemel op aarde is
en dat we daar hier met ons Heuvelland en Maankwartier zo dichtbij
mogelijk moeten komen. Zelfs de Woonboulevard deed mee door zich tot
warmste plek van Nederland te laten kronen. Erg warm liep ik er niet
voor. Alleen al als ik het woord Woonboulevard hoor, moet ik verkoeling
gaan zoeken. Hoe vind je tussen al die banken in vredesnaam een bank die
goed past in jouw woonkamer? En dan moet ie ook nog lekker zitten!
Pfff. Niets voor mij hoor.

Laat Zuid-Limburg maar lekker Zuid-Limburg zijn. Ik vind het hier
heerlijk omdat het hier is zoals het is. Geen wannabe Toscane, maar
gewoon Zuid-Limburg. Die enige plek ter wereld waar je op ieder terras
een goed stuk vlaai krijgt en Limburgs bier. Een plek waar een
kunstenaar tussen alle slecht ontworpen vierkante betonnen kolossen
speelt met frivole ronde vormen. Dat ze dat in Italië al járen doen, so
be it. Ik vind het heerlijke Zuid-Limburgse eigenwijsheid.

Slopen

Over vierkante betonnen kolossen gesproken: Dat wordt er nu één
minder. De sloop van de Plu is nu eindelijk begonnen. Maar heb je ook de
reacties onder de aankondiging van de sloop op Facebook gezien?
Leegstand maakt in Heerlen veel tongen los, maar wat de slóóp van een
leegstaand gebouw met mensen doet!

Wat de sloopt van een leegstaand gebouw met de mensen in Heerlen doet, lees je in de volledige column op Ik ben in Heerlen, WAT NU?!

Vuur

Eerst maar eens het slechte nieuws: Het gemeentelijk geld is even op.
De gemeente is daarom hard op zoek naar mogelijkheden om te bezuinigen
en te zorgen dat de bodem van de gemeentelijke spaarpot net niet in
zicht komt. Echte zorgen zijn er nog niet, want het is de bedoeling dat
de komende jaren de spaarpot weer lekker wordt aangevuld. Maar dit jaar
is het dus even sappelen en daarom dus ook even gedaan met de pret.

Er is dus nu ook even geen financiële ruimte om ruim 60.000 euro bij
te leggen bij winterfestijn Holy Moly, of het nu ondernemersrisico is of
niet. Vertrouwen was er bij de gemeente in ieder geval niet meer, want
ook de afgeslankte versie van het winterfestijn werd door hen
afgeschoten. Andere feestcomités mogen nu een poging wagen om er nog
iets van te maken, maar laten we eerlijk zijn: Het is wel heel erg
kortdag om nu nog een leuk winterpartijtje te organiseren.

Maar van de andere kant, hoeveel tijd en geld is er echt nodig om komende winter een beetje plezier te hebben?

Deze maand waren er genoeg mensen te vinden die voor een paar euro
een dansje wilden doen op Essential Festival of Park City Live. Anderen
zochten gratis en voor niks verkoeling en vermaak in een watergevecht.
Had je liever bier dan water? Geen probleem, de bierkeuze was reuze bij
het Bourgondisch Bierproeven. Er waren er zelfs bij die zo bevangen
waren door de hitte dat ze ter vermaak een beetje verkoeling zochten
door met hun hoofd in een bord met pasta te gaan liggen…

ZeIf streepte ik deze maand iets anders van mijn bucketlist af:

Wat streepte ik van mijn bucketlist af? Lees de hele column op Ik ben in Heerlen, WAT NU?!

Ongeloof

Dat ik één van de
betrokkenen bij het ongeval zou kunnen kennen, die kans was vrij groot
gezien de leeftijd en herkomst van alle betrokkenen. Enkele uren later
communiceerde De Nieuwe Nor dat één van hun vrijwiliggers
slachtoffer was van het ongeval. Zijn naam herkende ik direct. Het was
de fraaie Franse naam van de legendarische keeper van VV Kolonia C2
seizoen ‘96/’97. Een team met heel veel talenten, alleen niet op het
gebied van voetbal. Gilles was 35, woonde in Heerlen,
vrijwilliger bij De Nieuwe Nor, muziekliefhebber en bezoeker van Pinkpop. Gilles was één van ons, die de domme pech had om op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn.

Al snel ging ook de
aandacht uit naar de bestuurder van een wit busje. De reacties op de
sociale media onder het opsporingsbericht waren echt verschrikkelijk.
Hij was een terrorist. Een moordenaar. Hij zou de
doodstraf moeten krijgen. De vader van 2 kinderen die op maandagochtend
al heel vroeg met een kleine omweg onderweg was naar zijn werk in
Amsterdam, bleek 34 te zijn en ook uit Heerlen te komen.

Toen hij in Amsterdam
de berichten over het ongeluk op zijn telefoon las, wist hij dat het
eerder die ochtend geen nachtmerrie of slechte film was. Het was
allemaal echt gebeurd. Zijn instinct had hem verteld
te vluchten. Want zo zitten wij mensen in elkaar. Als er gevaar dreigt
dan bevriezen, vechten of vluchten we. Eén van de ergste dingen die
iedere vader die met de auto onderweg is naar zijn werk kan overkomen,
was hem gebeurd. Ook hij had de domme pech om op
het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn. Voor mij is hij
geen veroorzaker, schuldige of verdachte. Hij is één van ons die ook
slachtoffer is geworden van dit ongeluk. Want dit had iedereen kunnen
gebeuren die op die tijd, op die plaats was geweest.

Want kunnen we de
schuld of oorzaak van dit ongeluk wel bij hem leggen? Wie de situatie
ter plekke een beetje kent, weet dat dit ongeval geen noodlottig toeval
is geweest. Ik kon er zo snel even geen statistieken
van vinden, maar volgens mij is de kans op een aanrijding tussen een
auto en een voetganger op de Mensheggerweg, waar een brede berm de weg
en het fietspad van elkaar scheiden, vrij klein. Behalve tijdens één
weekend in het jaar, het weekend van Pinkpop.
Dan
is deze weg de looproute tussen camping B, waar de afterparty is, en het
festivalterrein en camping A. In hoeverre mag je in dat weekend
verwachten dat de grote mensenmassa, waarvan een groot deel ook nog eens
onder invloed verkeerd (maar Gilles waarschijnlijk
niet), netjes over het fietspad loopt? Volgens mij mag je dat niet
verwachten. De volgende vraag is dan of je moet willen dat daar auto’s
tussendoor rijden, zelfs met een aangepaste snelheid? Dat moet je gewoon
niet willen. En toch mochten daar maandag heel
vroeg in de ochtend auto’s komen. Hoe kan dat?

Dit maakte de situatie
op de Mensheggerweg een tikkende tijdbom die in blessuretijd van het
festival tot ontploffing kwam. Een bom die van alle betrokkenen en
omstanders in één klap slachtoffers maakte en 1 vraag
onbeantwoord laat: Zijn Gemeente en festival wel voldoende capabel om
dit festival nog tot 2040 op een veilige manier te laten verlopen?

‘Ook De Worstenhemel wordt IBA Parkstad stage’

De Worstenhemel is Parkstad en Parkstad is De Worstenhemel. Bij het
optreden van Lotte Walda tijdens de Voorjaarsmarkt eerder dit jaar, is
gebleken dat dit deel van het winkelgebied van Heerlen jaarlijks
duizenden unieke bezoekers kan trekken. Daarmee kan de Worstenhemel
gezien worden als een succesvol voorbeeld van hoe de Parkstadregio kan
transformeren. Van lelijke worstenkraam naar open podium, van winkelen
naar vrijetijdsbesteding, van kansarm naar kansrijk. De Worstenhemel
geeft Parkstad het vertrouwen en de trots die het zo hard nodig heeft.
Daarmee past De Worstenhemel perfect binnen IBA Parkstad en haar doelen;
als platform, maar ook zeker als voorbeeld om trots op te zijn.

Trots op Parkstad!

Één van de belangrijke thema’s van IBA is “Parkstad neemt initiatief”.
Eerst noemden we dat “Activating the mental space”, maar niemand begreep
wat we hiermee bedoelden. Binnen dit thema is het versterken van de
streekidentiteit een belangrijke doelsteling. Net als Pinkpop, het meest
succesvolle popfestival van ons land, heeft De Worstenhemal alles waar
Parkstad trots op is. Het ‘belichaamt’ een nieuw zelfvertrouwen van
Parkstad; een regio om trots op te zijn.

IBA en De Worstenhemel

De reputatie van het podium, de locatie in Parkstad en de bijzondere
mix van publiek uit Parkstad maar ook van ver daarbuiten, maakt een
samenwerking van IBA met De Worstenhemel waardevol. Niet in de laatste
plaats omdat via De Worstenhemel de jongerendoelgroep wordt bereikt. Dit
is juist de doelgroep die medebepalend is voor het bereiken van de
doelstellingen van IBA. Bij De Worstenhemel kan de nieuwsgierigheid
binnen deze jeugdige doelgroep worden geprikkeld, door hen kennis te
laten maken met initiatieven als Parkstad Popstad (talentontwikkeling)
en het IBA-project ‘de Muziekboulevard’ (de opwaardering van poppodium
Nieuwe Nor in Heerlen). Daarnaast presenteren initiatieven, waarvan
niemand begrijpt wat ze met IBA te maken hebben, zoals “Bewoners maken
Parkstad” en “Bovengronds” zich in de omgeving van De Worstenhemel. Deze
initiatieven dagen de bewoners van de regio uit om actief mee te doen
met IBA, door nog meer (kleine) projecten aan te dragen die de directe
leefomgeving verbeteren en IBA toch nog succesvol maken. Om de
doelstellingen te halen is het voor IBA Parkstad in deze fase immers
makkelijker om aan te sluiten bij alle initiatieven die zich al
enigszins hebben bewezen, dan zich te richten op de reeds aangedragen
initiatieven die nog helemaal zelf ontwikkeld moeten worden.

Dit is een column ‘geschreven’ voor Ik ben in Heerlen, WAT NU?!. Of ja geschreven, de tekst is eerder gekopieerd van een IBA nieuwsbericht. Ik heb alleen overal het woord ‘Pinkpop’ vervangen door ‘Worstenhemel’, want eigenlijk slaat het helemaal nergens op dat IBA Parkstad Pinkpop sponsort
van onze belastingcenten.

Altijd Limburgs Mooiste

Vlaggetjes wapperen boven mij in de warme wind. Mensen langs de kant
applaudisseren. Verderop staan slanke dames met bladen vol bier. Boven
het fraai versierde asfalt hangt een bord met de tekst ‘Finish’.

Het speciale Limburgs Mooiste gevoel komt zoals altijd weer op
vrijdagavond mijn lichaam binnen als ik door de AH loop en vaker een
harde G dan de vertrouwde zachte g hoor. Dan weet ik weer welk weekend
het is. De ochtend erna komt het geluid van luid kwebbelende vroege
vogels die van de camping naar de start fietsen al vroeg door het wijd
openstaande slaapkamerraam naar binnen. Ik word er wakker van maar blijf
nog even liggen. Toch wil ik uiterlijk om 9 uur klaar zijn om de MTB
uit de garage te pakken en de eerste 200 meter naar de start te rijden.

70 zware kilometers verder fiets ik op de Daelsweg richting
Ubachsberg. ‘Oh nee!’ roept de mountainbikester naast mij, als ze de
pijl naar rechts ziet die in de richting wijst van het traktorpad dat
voor de kalkovens de Kunderberg op gaat. Door de warmte is het een
behoorlijk zware tocht geweest. Na 40 kilometer hebben de warmte, de
Koning van Spanje en de helling in het Wagelerbos mij volledig gesloopt.
Ik rijd ergens in een bos op een vals plat pad tussen Landsrade en
Schweiberg en kom nauwelijks nog vooruit. Ik weet dat als het pad naar
links draait, er een kort steil klimmetje komt dat niet eens de lijst
heeft gehaald die ik bij de inschrijving heb gekregen. Als ik daar ben,
naar links draai en naar boven kijk, zakt het allerlaatste restje
energie weg uit mijn benen. Ik klik uit mijn pedalen en buig mijn
bovenlichaam over mijn stuur. Iemand vraagt of het gaat. ‘Joa, het gaat
wel’.

Hoe de laatste 30 kilometer van Limburg Mooiste voor mij verliepen, lees je op Ik ben in Heerlen, WAT NU?!

De Sjeetergang

‘Mag de Sjeetergang ook eens in een column, Rik?’

De Sjeetergang is onze bende uit Schaesberg. De groep bestaat uit 7
mannelijke bendeleden, waarvan ik er één ben. Op enkele uitspattingen
na, voornamelijk onder invloed van alcohol, zijn de daden van onze bende
tot op heden beperkt. Nou ja, voor zover je de tussenstand van 9
afstammelingen en nog 1 op komst beperkt kunt noemen.

Natuurlijk moet de Sjeetergang ook eens in een column. Lees hier de hele column over de Sjeetergang en Parkstad in je DNA op Ik ben in Heerlen, WAT NU?!

Een rauwe landmark

Hallo Emile,

Welkom in Heerlen! De aanleiding is natuurlijk niet zo leuk, maar
beter dan Kevin Goes kan ik het niet schrijven, dus dat ga ik ook niet
doen: ‘Je kunt burgervader zijn, maar soms moet je alleen maar vader
zijn.’

Zo beland jij dus opeens in Heerlen. Je zult wel denken: ‘Ik ben in
Heerlen, wat nu?!’. Nou, dan heb je hier de juiste plek gevonden voor
de leukste weetjes en de beste columns over je nieuwe stad. Ik zag ook
dat je al een exemplaar van ‘Het geluk van Limburg’ hebt ontvangen. Dat
is natuurlijk ook een goed begin, want wie het verleden van Heerlen niet
kent, zal Heerlen nooit begrijpen.

Dat verleden wordt trouwens steeds duidelijker zichtbaar. We hebben
al het Thermenmuseum en het Mijnmuseum. Vorige week is er op de Romeinse
kruising ook nog een nieuwe bank geplaatst en op het Pancratiusplein
een maquette. Natuurlijk waren de onthullingen een heel evenement, dat
is hier ondertussen een soort traditie. Toch hebben we nog wat werk om
het hele verhaal van Heerlen te vertellen. Ik zou het heel gaaf vinden
als er naast die musea en losse elementen één plek in Heerlen komt waar
het hele verhaal wordt verteld. Maar daarover later meer.

Hoezo later meer? De hele welkomstbrief aan Emile Roemer is gewoon te lezen op Ik ben in Heerlen, WAT NU?!