Reactie op ‘Trots’

In zijn reactie ‘Trots’ op het artikel ‘Heerlen door de tijden heen’ in De Limburger van 11 december betoogt de heer Van Mastrigt dat het beter is om de Heerlense sloopperiode te begraven. Door dat te doen zou opnieuw een generatie uit de Heerlense geschiedenis worden gewist en wederom dezelfde fout worden gemaakt die Heerlen in het verleden al eens eerder heeft gemaakt.

Wellicht is de term sloopperiode niet geheel de juiste, deze staat ook nog ter discussie. Maar laten we nu eindelijk eens de gehele geschiedenis van Heerlen waarderen. Zonder diep uitgesleten dalen zijn bergen immers een stuk minder hoog. Het zijn de dalen die pieken indrukwekkend maken. De sloopperiode, of ‘rauwe periode’ zoals ik prefereer, is nodig om het gehele verhaal van de stad te vertellen. Al is het maar om een voorbeeld te stellen hoe niet moet worden omgegaan met lokale historie. Of om de omliggende pieken in het juiste perspectief te zetten. De rauwe periode is nodig om het socialistische postmodernisme van de ‘nieuwe tijd’ ofwel ‘culturele lente’ op de juiste manier te kunnen waarderen.

Rik Mertens (1982), Heerlen

image

Mijn Rauwe Landmark wordt werkelijkheid!

Toen ik het schreef vond ik het zelf ook een idioot idee. Het ombouwen van een trappentoren van een te slopen kantoor- en winkelcentrum naar een toeristische attractie waarin ‘Het Verhaal van Heerlen’ werd verteld. Ik deed dit maffe voorstel in maart 2018 in mijn column ‘Een rauwe landmark’ op de site ‘Ik ben in Heerlen, Wat Nu?!’. Het werd maar eens tijd dat Heerlen haar verleden ging accepteren, waarderen en uitdragen, vond ik toen.

Inmiddels is de betreffende trappentoren van De Plu gesloopt. Maar het idee van ‘Het Verhaal van Heerlen’ leeft nog steeds voort. Zo stonden deze woorden na de gemeenteraadsverkiezingen van 2018 letterlijk in het akkoord van de nieuwe Heerlense coalitie. Om dat college tot iets meer daadkracht te manen, diende ik begin dit jaar in samenwerking met de Heerlense SP, in Heerlen de grootste partij, en een aantal andere Heerlenaren een raadsinitiatief in waarin we ‘Het Verhaal van Heerlen’ alvast iets verder uitwerkten. Ondertussen beperkten we in dit initiatief ook nog even de invloed van projectontwikkelaars op de openbare ruimte. Het initiatief werd met een grote meerderheid door de raad aangenomen.

Heerlen Parkstad Experience

Maar daar bleef het niet bij. Nu is er namelijk wel heel mooi nieuws voor ‘Het Verhaal van Heerlen’. De gemeente kondigde afgelopen week aan dat Visit Zuid Limburg (voorheen beter bekend als de VVV) mijn ‘Rauwe Landmark’ tot werkelijkheid gaat maken! Weliswaar niet als ‘landmark’ op de plek van de Plu, maar op een veel mooiere en betere locatie; in het fraaie Maankwartier, recht tegenover het treinstation!

Hiermee zetten gemeente Heerlen en Visit Zuid Limburg eindelijk de eerste stappen om van Heerlen, naast Valkenburg (en het omliggende Heuvelland) en Maastricht, de derde toeristische hotspot van Zuid Limburg te maken! Heerlen als toeristische hotspot klinkt misschien een beetje gek, maar dat is het helemaal niet. Heerlen is wellicht niet de fraaiste stad, maar zeker wel één van de interessantste. En daarmee heeft Heerlen de bezoeker van Zuid Limburg zeker wat te bieden. Erg veel te bieden zelfs!

In Heerlen zullen mensen met interesse in de Romeinse tijd, industrieel erfgoed (mijnbouw), architectuur (Modernisme en daarnaast nog vele andere vormen) en verschillende vormen van Streetart hun hart ophalen. Maar het interessantste dat Heerlen wellicht te bieden heeft is te laten zien wat er gebeurt als één van de rijkste steden in korte tijd verandert in dé drugshoofdstad en armste stad van Nederland. En hoe we met z’n allen op creatieve wijze weer opkrabbelen uit dat dal.

Kortom, kom deze zomer zeker naar Heerlen om je te verdiepen in ‘Het Verhaal van Heerlen’ als de ‘Experience Heerlen Parkstad’ van Visit Zuid Limburg in het Maankwartier open is!

En die trappentoren terugbouwen kan altijd nog.

Van geluk spreken: Een feelgood audiotour door Eikenderveld

Vorig jaar stond op het Cultura Nova festivalterrein een opvallende Pipowagen. In en rondom deze tot ‘Kopsalon’ omgebouwde wagen kon je luisteren naar mooie geluksverhalen uit de Heerlense wijk Eikenderveld. Dit jaar is de Kopsalon terug, maar de wagen staat nu niet meer op het festivalterrein. Het is dit jaar namelijk de bedoeling dat Cultura Nova naar het Eikenderveld komt. Daarom staat de Kopsalonwagen deze keer in de Hertogstraat in het Eikenderveld. Bij de wagen starten tijdens Cultura Nova dagelijks meerdere feelgood audiowandelingen door de wijk, waarin diverse wijkbewoners op verschillende plekken in de wijk via een koptelefoon van geluk spreken door een verhaal met je delen. Deze feelgood-audiotour kon ik, sinds 2015 ook inwoner van Eikenderveld, afgelopen dinsdag samen met de andere ‘tourguides’ uit mijn wijk alvast uitproberen!  

En wat vond ik van deze audiowandeling? Lees de hele recensie op ‘Ik ben in Heerlen, wat nu?!’.

Station Heerlen

Na een lange dag in de collegebanken gaan de deuren van de trein open. De herkenbare geur van thuis komt al op me af. Met de massa loop ik mee de trappen af naar de tunnel waar klassieke muziek uit speakers mij maant door te lopen. Ik duik nog iets dieper in mijn jas, mijn blik strak op de grond gericht om oogcontacten te vermijden.

Aan het einde van de tunnel loop ik de trappen op en slalom naar een plekje op het bankje in het winderige hokje op het busperron. Het is behoorlijk fris als ik wacht op het moment dat de bus links van mij eindelijk in beweging komt. Af en toe kijk ik naar het gescharrel bovenaan de trap onder het afdak van de Hoppenhof rechts van mij. Ik bevestig aan mezelf dat ik liever hier op het koude busperron wacht dan onder het afdak daar tussen de Heini’s.

Zittend op het bankje sluit ik mijn ogen en droom over een aangenamere plek. Een plek waar je liever arriveert dan vertrekt. Een plek die een warm gevoel geeft en een aangename beschutting tegen slecht weer. Grote ruimtes met veel licht en zachte kussens op stoelen. Ergens waar je de behoefte krijgt om contact te maken met anderen in plaats van het contact te vermijden. Geen ongewenste tussenstop maar een huiskamer waar je thuis wil komen. Een plek waar meer leven is dan het gescharrel van wat halfdoden.

Vandaag deed ik mijn ogen weer open.

Soms, heel soms, komen dromen uit.

Deze column schreef ik op de dag dat station Maankwartier in gebruik werd genomen voor iedereen in Heerlen die zo dapper was om dromen waar te maken. Hij was het eerst te lezen op ‘Ik ben in Heerlen, wat nu?!’.

Pop in het park

Het groen in Heerlen blijft toch onderwerp van discussie. Volgens de één is er te weinig, een ander zegt dat het er wel is maar dat we het te weinig gebruiken en als het dan eens wordt gebruikt, is het ook weer niet goed. Dit laatste bleek deze maand bij het nieuwe festivalletje Daddy Cool in het Aambos. Een festival tijdens het broedseizoen in een natuurgebied zoals het Aambos, dat kan toch echt niet volgens de Heerlense afdeling van de Partij voor de Dieren. Gezien de aanwezigheid van deze partij in de gemeenteraad werden door de organisatie al wat voorzorgsmaatregelen ingebouwd; Een onafhankelijk extern bureau bestudeerde wat het gevolg van dit festival zou zijn voor broedende dieren in het Aambos.

Wellicht moet je die zin nog eens lezen. Om een klein festival te organiseren in een stadspark moet er dus een duur externe bureau worden ingehuurd om een analyse te maken van de broedende dieren in de omgeving. Als je je afvraagt waarom het zo moeilijk is om in Heerlen iets te organiseren of waarom er zoveel subsidie naar toe moet, dan heb je met deze zin wel een goede samenvatting. Het dure bureau vond geen broedende dieren in de omgeving en concludeerde dat het festival door kon gaan. 

Maar deze professionele conclusie was voor de dierenpartij, die de aanwezigheid van dieren op de Heerlense jaarmarkt ook al problematisch vond, niet goed genoeg.Volgens hun onprofessionele principiële mening zou het festival wél degelijk schadelijk zijn voor dieren in de omgeving. En ja hoor, nog voor het festival begon vonden ze al 3 dode pas geboren hertjes. Dat deze dieren in gevangenschap leven en daardoor niet de mogelijkheid hebben om hun natuurlijke instinkt te volgen en te vluchten, is blijkbaar opeens niet meer relevant. Minder belang hechten aan het feit dat dieren in gevangenschap leven om het plaatsvinden van een festival in een park te voorkomen, ik vind dat een opvallend standpunt voor een dierenpartij. Ook weet ik niet wat een gangbaar overlevingspercentage onder pas geboren herten in gevangenschap is, want ook daar zegt de Partij voor de Dieren niets over. Maar ik vermoed dat dat ook zonder festival ruimschoots lager ligt dan bij mensen.  

Niet alleen het Aambos wordt door deze partij tot de Heerlense natuurgebieden gerekend. Ook het Bekkerveld is volgens deze partij een natuurgebied. En als we de definitie zover oprekken, dan is Heerlen binnenkort nog een paar natuurgebieden rijker. 

Welke gebieden in Heerlen komen nog meer in aanmerking voor het stempel natuurgebied? Lees deze hele column op ‘Ik ben in Heerlen, wat nu?!’.

Park

‘Willen we in Heerlen meer groen, of missen we de stedelijkheid?’ Met deze stelling in Vlaams accent sloot Marlies van Kantoor Contour de hekkenwandeling waar we zojuist aan hadden deelgenomen af. Vanuit het kantoor liepen we een ronde door het park achter de flats aan de Apollolaan, de APG tuin en via het Burgemeester de Hesselleplein en het Tempsplein over het Pancratiusplein naar het Betaplein, waar we over een hek klommen naar Klein Vaticaan om achter het Savelbergklooster de wandeling te beëindigen.

Tijdens deze wandeling door de omgeving van het centrum hadden we veel groen gezien. Groen dat altijd is afgesloten met een hek, groen waar het hek soms open staat en groen waar het hek altijd open staat of groen dat niet eens is afgesloten met een hek. Maar wat we vooral niet zagen waren mensen, op de feestzitters en BMX’ers op het Pancratiusplein en een paar buurtbewoners die gezellig stonden te borrelen op het De Hesselleplein na.

Central Park
In Klein Vaticaan dacht ik nog even na over de stelling van Marlies. De roep om een park in onze stad wordt steeds luider. Steeds meer mensen komen erachter dat in Central Park geen park komt, maar huizen. Zelf roep ik ook regelmatig dat ik ook graag een park in de stad zou willen zien. Iemand verdacht mij ervan dat ik dat alleen maar deed om een steen in het water te gooien en te zien hoe groot de golven zouden zijn. Bij deze beken ik op deze aantijging volledige schuld, want dat is precies mijn intentie. Door het matige verwachtingsmanagement van IBA en een park te beloven waar huizen worden gebouwd, is er ein-de-lijk een grote groep Heerlenaren die zich op een positieve manier bemoeit met de ontwikkelingen in de stad. Ik vind dat een heel goede ontwikkeling waar veel meer mee zou moeten gebeuren. In plaats van dat gemeente en IBA onverstoorbaar blijven steggelen over het concessiecontourenplan, mag daarnaast ook wel wat meer worden geluisterd naar de inwoners, vind ik.

En dat hoeft helemaal niet zo moeilijk te zijn.

Echt niet. Lees het maar op ‘Ik ben in Heerlen, wat nu?!’.

Het verhaal van Heerlen

Vorige week verscheen er weer eens een mooi artikel over Heerlen en het Maankwartier, deze keer in de Elsevier. Opnieuw een bevestiging dat Heerlen er op een positieve manier weer toe doet. Maankwartier bewoner Ruud maakte in het artikel een rake opmerking: ‘Heerlenaren zijn nogal ‘timide’ in het uitventen van hun stad.’ En daar heeft Ruud een behoorlijk groot punt.

Maar wat heeft Heerlen dan te bieden? Heerlen heeft een waanzinnig groot potentieel. Het is misschien niet de mooiste stad van het land, maar zeker wel één van de meest interessante. Zoveel tegenstellingen als in Heerlen, kom je nergens tegen. Een Romeins badhuis versus een modernistische glazen markthal versus het Maankwartier. Fraai versierde gevels volgens de Amsterdamse School versus functionele koopcentra. Waarde versus winst. Weggetrokken industrie versus kantoorcomplexen en straatkunst. Rijkdom versus armoede. En ga zo maar door. Alleen Heerlen heeft het verhaal van Heerlen.

Maar wat is dat verhaal van Heerlen dan? Lees het op ‘Ik ben in Heerlen, wat nu?!’ 

Het verhaal van Heerlen

2 jaar geleden begon ik na een oproep met mijn columns op Ik ben in Heerlen: WAT NU?

Ik vond dat Heerlen wel wat trotser op zichzelf en haar geschiedenis mocht zijn; zowel op de rijke periode, de rauwe post industriële periode maar zeker ook hoe het er nu bij staat. Daarnaast waarschuwde ik ook dat Heerlen niet dezelfde fouten moet maken door weer opnieuw het verleden af te breken.

Ik ben erg blij dat dit nu ook politiek is opgepakt door de SP Heerlen. ‘Het verhaal van Heerlen’ stond al in het coalitieakkoord als aandachtspunt waar deze coalitie mee aan de slag moet. Daarvoor is het nu tijd.

Samen met Chris Hesse, Ron Meyer en stadsgenoten Mat Snijders en Maurice Hermans schreef ik de afgelopen weken voor de gemeenteraad het initiatiefvoorstel ‘De Heerlense School en Het Verhaal van Heerlen’.

Met dit voorstel krijgt de gemeente Heerlen (en daarmee indirect ook de inwoners) weer grip op nieuwbouwprojecten in de stad door eisen te stellen aan deze projecten. Ook wordt het verhaal van Heerlen beter zichtbaar voor iedereen in de stad. Zo slaan we met dit voorstel 2 vliegen in 1 klap.

Wat ‘Het verhaal van Heerlen’ precies is, lees je in het krantenknipsel hieronder. Of in dit artikel.

image

Eindejaarsafrekening 2018: Achterlaten, meenemen en weer doorgaan

Een overgang naar een nieuw jaar. Wat laat je dan achter en wat neem je mee naar het volgende? Zo’n jaarwisseling is altijd een fijne gelegenheid voor een terugblik. Soms moet je iets achterlaten, noodgedwongen omdat de dood nou eenmaal ook bij het leven hoort. Van andere dingen neem je dan weer heel bewust afscheid, omdat het gewoonweg beter is ze achter te laten. Van weer andere dingen neem je eigenlijk liever ook afscheid, maar die moet je dan weer noodgedwongen blijven meeslepen. En dan zijn er de mooie dingen die je graag meeneemt naar het nieuwe jaar. Dit is een heerlijk Heerlens overzicht van alle dingen die we in 2018 in Heerlen achter ons laten en meenemen. 

Nieuwsgierig wat 2018 bracht voor Heerlen? Lees het hele overzicht op ‘Ik ben in Heerlen, wat nu?!’. 

I luv Heerlen

Soms denk ik dus: ‘Wat moet het eigenlijk worden?’ Blijkbaar ben ik daarin niet de enige. Het zijn de momenten waarop een net vertrokken vastgoedmiljonair in café Pelt een geel hesje aantrekt. Om duidelijk te maken dat het klimaat voor vastgoedmiljonairs in Heerlen toch wel veel beter zou kunnen. Alsof een huilend rijkeluiskind wel snoep zou krijgen bij de voedselbank.

Of van die dagen waarop je leest dat die politieke partij die De Nieuwe Nor liever de nek omdraait dan uitbreidt, vooraan staat om Mt. Atlas te feliciteren dat ze de jubileumeditie van Pinkpop mogen openen. Alsof Johan Derksen vooraan staat te springen om Wilfred Genée te feliciteren dat hij net uit de kast is gekomen…

Of zo’n moment dat IBA met een concessieplan voor de Schinkel komt. Alsof je je favoriete broodje bestelt bij de Subway en de ‘sandwich artist’ aan de andere kant van de balie zegt dat het Honey Oat brood op is en vraagt of het ook een sesambrood mag zijn. En dat je jezelf dan ook nog ‘ja, dat is goed’ hoort zeggen. Wat nou ‘Ja is goed?’. Dat is helemaal niet goed. Het is gewoon zwaar klote dat er geen Honey Oat brood meer is. Je favoriete Sub is altijd met Honey Oat brood en zeker niet met sesambrood. Dat je dan even later je net niet favoriete broodje zit te eten en denkt ‘wat een ruk concessie is dit.’

Blijkbaar ligt voor IBA de lat dus ondertussen zo laag dat het niet zo veel meer uitmaakt of het originele plan of een willekeurig concessieplan wordt gerealiseerd. Zo makkelijk laten ze hun eigen (overigens matige) plannen varen. Als er maar iets is dat ze in 2020 kunnen laten zien. IBA directeur Kelly Regterschot laat zich als een gereïncarneerde Hub de Sloper voor het karretje spannen van vastgoedinvesteerders als partijgenoot Mark Rutte voor de kar van Shell en Unilever. Volgens mij zit dat gewoon in de champagne die ze op die VVD feestjes naar binnen gieten. Als je daar maar genoeg van drinkt ga je na verloop van tijd vanzelf dit soort dingen doen. Gelukkig heeft Heerlen wethouder SPeter van Zutphen, die ervoor zorgt dat in het Schinkelkwartier iets komt waar meer mensen gelukkig van worden dan alleen een vastgoedinvesteerder en een wannabe VVD bobo.

Daarentegen zijn er gelukkig ook die momenten dat de 5e editie van de ENNE verschijnt. Of dat iemand in grote lichtgevende letters I ❤ Heerlen op het Pancratiusplein zet. In Amsterdam hebben ze die letters net weggedaan, dus dan kan het in Heerlen nog net. Volgens mij verkopen ze die letters ook bij Xenos en Action. Ze liggen naast de andere artikelen met onbeduidende teksten als ‘Home is where the heart is’, ‘Sweet dreams’ en ‘Enjoy every moment of life’. Teksten die zonder context inhoudsloos zijn en daardoor iedereen gelukkig kunnen maken. Zo symboliseren die letters…

Wat symboliseren die letters? Lees het laatste stukje van deze column op ‘Ik ben in Heerlen, wat nu?!’.