2,3 miljoen bondscoaches

John de Mol dacht het helemaal voor elkaar te hebben gisteravond. Uit dik 500 inzendingen selecteerde hij willekeurig 6 liedjes. Vervolgens laat hij het Nederlands publiek bepalen welke naar het Eurovisie Songfestival gaat. Om deze 2,3 miljoen bondscoaches een beetje te helpen vloog hij 100 mensen uit verschillende landen van Europa in en nodigde hij een ‘vakjury’ uit. John was gisteravond helemaal klaar voor de strijd.

De vakjury, die de afgelopen jaren in verschillende samenstellingen had bewezen per definitie incompetent te zijn, moest door het uitspreken van hun voorkeur duidelijk maken waar in ieder geval niet op moest worden gestemd door het Nederlands publiek. Deze keer had John, eveneens willekeurig, als vakjury gekozen voor DJ Afrojack (omdat hij de vriend van Paris Hilton is?), Jeroen Nieuwenhuize, Carlo Boszhard verkleed als Ali B, Irene Moors verkleed als Stacey Rookhuizen en Mari van de Ven verkleed als Carlo Boszhard. Ondanks wat gemol van Jeroen (“ik ga mee met de buitenlanders”) en Afrojack (“Ik vond jouw liedje wat afgezaagd.”), die zich af en toe tot ware songfestival specialisten ontpopten, deed de jury uitstekend haar werk en pikten ze de kansloze deelnemers voor een overwinning in Bakoe er feilloos uit.

Om duidelijk te maken waar wel op te stemmen, zijn de 100 Europeanen  ingevlogen. Dan lijkt het zo simpel. De ‘vakjury’ vertelt waar zij op stemmen, die keuze moeten de kijkers thuis dus niet maken. Vervolgens zegt presentator Jan Smit voor, die het overigens best aardig deed, wat Europa leuk vindt. De Tros kijker moet dan dezelfde keuze maken als de 100 Europeanen. Makkelijker kan het bijna niet.

Dat dit voor 2,3 bondscoaches te moeilijk is, bleek al in de tweede stemronde. Waar 75 van de 100 Europeanen voor stoeipoes Rafaella en haar chocoladeliedje gingen en de ‘vakjury’ koos voor Joan, bleken de 2,3 miljoen bondscoaches thuis niet in staat het juiste sms nummer in te typen en kon Rafaella al naar huis. Dag songfestival overwinning.

Bij de finale bleek het kwartje opeens wel te zijn gevallen bij de bondscoaches thuis. Waar de jury Pearl en Ivan alvast op een voorsprong zette voor een nieuw songfestival fiasco, werd dit advies genadeloos van tafel geveegd door de 2,3 miljoen bondscoaches en gaat indiana Joan ondanks haar maffe outfit naar het Songfestival.

Toen was het kwaad echter al geschied, met Rafaella hadden we namelijk dik gewonnen. Maar ook met Joan moet het een finaleplaats haalbaar zijn. Weg met die verentooi en een beetje Mumford & Sons erin en we hebben een catchy eigentijds liedje dat moet kunnen strijden met deze inzending uit Noorwegen.

Wat dit nationaal songfestival wel heeft bewezen, is dat het leggen van een keuze bij 2,3 miljoen bondscoaches ook niet werkt. Gelukkig hebben we deze zomer in Oekraine 1 bondscoach en begrijpt die dat mooi spel geen voorwaarde is om Europees kampioen te worden. John, je hebt een jaar de tijd om die persoon te vinden voor het Songfestival 2013. Voor dit voorjaar wens ik Bert en Joan veel succes!

Tussen Zeeman en Zara

Met deze post ga ik mij voor een man op gevaarlijk gebied begeven: de damesmode. Ok, herenmode had ook gekund maar het vrouwelijk brein is toch net even interessanter in dit geval.

Vrouwen zijn dol op koopjes. Het liefst wordt er veel voor weinig gekocht. Toch doen veel vrouwen dat liever bij Zara dan bij Zeeman, ondanks dat de laatste veel goedkoper is. Beetje vreemd, dol op koopjes en toch liever in de duurdere winkel kopen dan in de goedkopere. Daar ligt misschien nog een gat in de markt. Maar, hoe verkoop je goedkope dameskleding die de moderne vrouw wél wil kopen?

Primark is een kledingketen die in dit gat is gesprongen. Ten opzichte van Zeeman heeft Primark haar aanbod smaller maar dieper gemaakt. Alles wat niet met mode te maken heeft is eruit, zoals de oma onderbroeken en het goedkope kinderspeelgoed. Daarvoor in de plaats meer variatie in kleding. Het is niet de speciale stijl die Primark onderscheidt, maar het grote aanbod.

Dat grote aanbod geeft wel een probleem: ruimte. Winkelruimte in stadscentra is duur. Maar daar heeft Primark iets op gevonden, grote moderne winkelcentra buiten het centrum. Deze schieten als paddestoelen uit de grond omdat ook electronicazaken op zoek zijn naar grote goed te bereiken winkelruimtes. Meer ruimte voor minder geld dus.

Deze locaties hebben nog een bijkomend voordeel: Waar het stadscentrum nog wel eens als een uitje wordt gebruikt om een luchtje te scheppen en er dus veel wordt gekeken zonder te kopen, heeft een bezoek aan een winkelcentrum maar 1 doel: geld uitgeven. Een hogere omzet is het resultaat.

Daarnaast heeft Primark de sfeer van een normale kledingzaak. Geen goedkoop felgeel en blauw, maar rustige pastelkleuren en een moderne inrichting die het shoppen aangenaam maakt, zoals Zara die ook heeft. Bij Primark is het goedkoop winkelen in een sfeer die allesbehalve goedkoop aandoet. En het blijkt dat vrouwen daarvoor graag eens een dagje niet naar de stad gaan.

Zijn er eigenlijk meer producten waar nog ruimte is voor de combinatie diep assortiment met een lage prijs?

Je tablet veranderen in een persoonlijk tijdschrift

Gisteren blogde ik waarom het lezen van blogs zo leuk is. Vandaag een aantal manieren om het lezen van blogs leuker en makkelijker te maken.

Het lezen van blogs kan door de favoriete blogs 1 voor 1 af te gaan om te kijken of er nieuwe posts zijn geplaatst. Dat kan natuurlijk makkelijker. Je raadt het al, daar zijn (best veel) tooltjes voor beschikbaar die dit voor je doen. Deze heten RSS readers en Google reader is daar een voorbeeld van. Natuurlijk is er ook een Google reader app voor Android.

Met een RSS reader is het mogelijk om blogs in te delen in categorieën. Hierdoor zijn berichten van verschillende blogs rondom hetzelfde thema in chronologische volgorde achter elkaar te lezen. Dan begint het al aardig op een tijdschrift te lijken.

Om het lezen nog leuker te maken zijn er apps die het allemaal net even iets fijner weergeven. Voorbeelden hiervan zijn Flipboard voor de iPad en Feedly voor Android. Deze apps synchroniseren met Google reader en hebben een mooiere gebruikers interface dan Google Reader waardoor lezen echt leuk wordt.  

Nu nog inhoud vinden voor het tijdschrift. Over ieder mogelijk onderwerp is er wel een blog. Gewoon even een onderwerp gevolgd door het woord “blog” intypen in Google en kopiëren en plakken maar met die internetadressen. Denk niet alleen aan blogs over hobby’s of werkveld maar ook over hele algemene dingen zijn leuke blogs te vinden, zoals tv kijken of je woonplaats. Als eenmaal een leuke blog is gevonden wordt het nog makkelijker, de meeste blogs rondom hetzelfde onderwerp noemen elkaar in de blogroll, een lijst met gerelateerde blogs. Blogposts bevatten ook vaak linkjes naar gerelateerde blogs, op die manier groeit het tijdschrift terwijl je leest.

Veel digitaal leesplezier!     

Bloggerdeblog

Ik ben nu een dikke week lekker bezig. Maar waarom eigenlijk? Hier 5 redenen:

 1.       Anderen doen het ook.

Zoals Alexander, Ernst-Jan, Herman, Elja en nog veel meer mensen. Dit is natuurlijk een hele slechte reden. Laat ik het anders zeggen: Blogs lezen is leuk. Het verbreedt mijn wereld. Het laat mij nadenken over dingen waarover ik anders nooit na zou denken. Invalshoeken worden anders. Er wordt ruimte gecreëerd om dingen op een andere manier te bekijken en waarderen. Dingen waar ik eerst niet het nut van inzag worden opeens mooi, interessant, spannend, leuk ofjuisthettegenovergestelde. En geven is nog leuker. Zoals Jochem Meyer laatst zei in het tv programma ‘24 uur met’: “Ik ben een pleaser en ik ben er nog trots op ook.”

 2.       De wereld wordt groter.

Dat vind ik leuk. Maar waarom vind ik dat leuk? Door dingen op te schrijven, worden gedachten gestructureerd. Het geeft aandacht voor het detail, want details maken dingen interessant, mooi spannend ofjuisthettegenovergestelde. Op die manier krijgt alles een verhaal. Feiten worden opeens inspiratie, een internetpagina is het doek voor het schilderij en dat maakt de blogger tot kunstenaar. En het mooie is, iedereen wordt door dezelfde dingen op een andere manier geïnspireerd. Waarom dan die inspiratie niet uitwisselen om elkaar op die manier weer opnieuw te inspireren?

 3.       Soms meer dan 140 tekens nodig zijn.

Met Twitter en Facebook is het heel gemakkelijk om via een linkje anderen te wijzen op iets leuks, origineels of inspirerend. Er zijn mensen die daarom roepen dat bloggen dood is. Maar soms zijn dingen niet gewoon leuk, origineel of inspirerend. Dan is een beetje meer uitleg en verdieping nodig. Dan moet het verhaal erbij worden verteld om het in de juiste context te plaatsen.

 4.       Het kan.

Voor het intenettijdperk was het bereik maar klein, tenzij iemand het nodig vond een tv camera voor je neus te zetten. Met de komst van het internet kan iedereen dat podium creëeren. Toen websites nog moeilijk waren om te bouwen, konden alleen nerds dat. Dankzij tools als TumblrWordPress en Blogspot kan iedereen het. Het enige dat dan nog nodig is, is inspiratie. En dat laatste heeft iedereen, al is het soms even zoeken.  

5.       De wereld is groter dan Facebook.

En in de wereld buiten Facebook is de vraag naar inspiratie veel groter. Met 16 miljoen Nederlanders moet er toch wel iemand zijn die ik kan inspireren, lijkt me. Maar eigenlijk is dat niet belangrijk.

Dit lijkt me genoeg stof tot nadenken voor vandaag. Ofjuisthettegenovergestelde?

Twitterconcepten voor bedrijven: 5 valkuilen

Gisteren blogde ik over de worsteling van RTL met Social Media bij hun #rtltweetweek concept. Vandaag een verdere uitleg over die valkuilen (2 en 3) en nog 3 andere valkuilen van Twitter.

 

 1.       Twitter doen in plaats van meedoen op Twitter.

Ja, wij doen ook Twitter. We hebben een account waarop we regelmatig berichten posten. We volgen andere accounts binnen onze branche en we reageren op mensen die ons benaderen. Dan doe je inderdaad Twitter. Je doet Twitter zoals je reclameborden gebruikt om je boodschap over te brengen. En je doet twitter zoals je klantcontactcentrum telefoontjes, mails of post beantwoordt.

Maar Twitter is geen reclamebord waarop een bedrijf alleen maar een uiting de wereld in kan slingeren. Twitter is meer. Twitter is ook geen manier waarop mensen contact zoeken met een bedrijf. Twitter is voor iedereen een reclamebord. Een reclamebord dat ruimte biedt voor iedereen. Niet alleen voor jouw bedrijf. Twitter is voor iedereen een manier om een uiting de wereld in te slingeren. Tweeps zoeken geen contact, ze geven hun mening. En bij voorkeur doen ze dat zonder daarbij even de juiste accountnaam van het klantcontactcentrum op te zoeken.

Op de homepage van Twitter staat: “Find out what’s happening, right now…” Dát is Twitter. Wat een bedrijf zelf te vertellen heeft, is maar een heel klein gedeelte van het geheel. Veel groter is wat anderen over dat bedrijf zeggen. Misschien is dat iets positief dat het bedrijf wilt delen met anderen. Wellicht is dat negatief. Een kans die een bedrijf wilt grijpen om dingen te verbeteren. Pas als een bedrijf weet wat er over haar wordt gezegd en daarop gaat reageren doe het mee op Twitter.

KLM is een voorbeeld van meedoen op Twitter in plaats van Twitter doen. Twitter maar eens dat je het #klote vindt dat je je vlucht van #klm hebt gemist. Je krijgt meteen (of als ze het druk hebben binnen een uur) reactie van KLM zelf.

2.       Gebruik van meerdere accounts

Het is heel aantrekkelijk om voor ieder product, campagne of wat dan ook een apart account aan te maken. Net als dat voor ieder product of campagne een nieuwe reclameposter wordt gemaakt. Gebruik op Twitter 1 account, voor alles. Niet alleen omdat bij het opstarten van een nieuw account opnieuw moet worden begonnen met het kweken van volgers maar omdat de som van alle tweets de identiteit van een bedrijf is. Tweeps zijn niet geïnteresseerd in een product of campagne. Ze zijn geïnteresseerd in de identiteit van het bedrijf. Ze willen weten wat er nog meer zit achter dat ene product of campagne.

3.       Behouden van controle

Het grootste gedeelte van wat zich afspeelt rondom een bedrijf op Twitter ligt buiten de controle van dat bedrijf. Probeer dit dan ook niet te controleren. Dat lukt toch niet. Er invloed op uitoefenen kan wel. Door snel te reageren. Op de homepage van Twitter staat:“Find out what’s happening, right now…” En right now is ook echt right now. Niet 1 minuut geleden maar right now. Dan is er dus geen tijd om uitgebreid na te denken wat men gaat doen. Er moet meteen iets gebeuren. Leg de beslissing van wat te doen dan ook bij degene die achter de knoppen zit. En niet in een praatgroepje.

Laat daarnaast werknemers op eigen titel deelnemen en beperk dit niet. Werknemers bouwen een eigen volgersgroep op die net iets ander is dan die van het bedrijf omdat ze net een andere identiteit hebben. Interessante tweets van werknemers kunnen door het bedrijfsaccount worden gedeeld met de volgers van het bedrijf zelf. Spreek wel heel goed met elkaar af wat ‘not done’ is op Twitter in relatie met het bedrijf.  Een bedrijf dat dit heel goed doet is Radio 3FM, waar naast het account @3fm ook iedere DJ zijn eigen account heeft.

4.       Niet, ongelukkig of misbruiken van #hashtags

Gebruik een #hashtag voor het onderwerp en emotie van een tweet. Omdat hashtags een andere kleur krijgen zijn deze gemakkelijk te herkennen. Ik lees die eerst om te bepalen of een tweet interessant is. Misbruik hashtags niet om aandacht voor tweets te krijgen. Als je niets te melden hebt op vrijdagavond over The Voice of Holland, gebruik dan ook #tvoh niet om toch de boodschap onder de aandacht te brengen in het trending topic op dat moment. Dit wekt alleen maar aversie tegen de identiteit op.

Denk ook goed na over te gebruiken hashtags. McDonalds gebruikte laatst #McDstories. Er zijn genoeg McDonalds stories te vertellen maar de meeste stories over McDonalds zijn anders dan de stories van McDonalds. Zo werd #McDstories trending topic op een andere manier dan McDonalds het had bedoeld.

5.       Overladen met informatie

Meld alleen iets als het relevant genoeg is om het te melden. Ga niet tweeten om ‘right now’ onder de aandacht te komen. Tweeps zijn op zoek naar interessante, relevante informatie. Past je boodschap niet in 140 tekens? Dan is de boodschap niet geschikt voor Twitter. Ga het ook niet spreiden over meerdere tweets. Bij te veel oninteressante, irrelevante informatie weten de meeste tweeps het unfollow knopje wel te vinden. Overigens is het aantal volgers net als het aantal tweets, zeker in het begin, totaal niet belangrijk. Dingen weggeven om retweets of volgers te krijgen is dan ook een no-go. Dit gaat ten koste van de authentieke identiteit. Als die in orde is, dan komen die volgers vanzelf.

Worstelen met social media

Ik val wel met mijn neus in de boter met deze blog. Dit weekend had ik het over de onbegrijpelijke zet van RTL om @brittjje de mond te snoeren op Twitter en gisteren kwam RTL al met hun volgende onbegrijpelijke social media zet

Andere RTL medewerkers moeten namelijk juist wél gaan twitteren rondom hun programma’s, onder de noemer #rtltweetweek. Toen begreep ik echt helemaal niets meer van het social media beleid bij RTL. Wat verwachten ze van social media? Wat willen ze bereiken op social media? Een week trending topic zijn? Zodat iedereen het de week erna alweer is vergeten?

RTL worstelt duidelijk met social media. Ze maken het ook veel te moeilijk. Vanaf zaterdag 25 februari t/m vrijdag 2 maart twitteren RTL 4 Sterren unieke behind the scenes info tijdens hun programma’s. Klinkt erg goed, maar dit is gedoemd om te mislukken. Waarom? Niet omdat ze dat willen, maar omdat ze moeten. Omdat iemand anders dat voor hen heeft verzonnen. En waarschijnlijk heeft iemand ook al verzonnen wat ze gaan twitteren.

Het leuke van twitter is de authenticiteit. Mensen op twitter zijn gewend aan authentieke interessante informatie waar vooral niet te lang over is nagedacht. Twitter is namelijk niet iets dat je doet omdat het moet, maar iets dat uit jezelf komt. Als je het doet omdat het moet, is het beter om weg te blijven. Dan worden het loze kreten zonder inspiratie of kreten waar de commercie vanaf druipt. Daar zit niemand op te wachten. Houd het gewoon simpel en oprecht vanuit de persoon en laat er geen hele afdelingen over nadenken.

Maandag gaat Ferry Somogyi een halfuur lang op twitter vragen beantwoorden over #GTST. Klinkt ook leuk maar waarschijnlijk gaat Ferry zoveel vragen krijgen dat er meer mensen worden teleurgesteld dan dat er mensen antwoord krijgen. Er worden vragen gesteld om het vragen stellen en Ferry gaat antwoorden geven om het antwoord geven. Volledig nutteloze interactie zonder toegevoegde waarde.

Iemand die echt een vraag heeft over GTST stelt deze toch wel. RTL moet zorgen dat ze er klaar voor zijn om die vraag te ontvangen en dat ze antwoord kunnen geven zodat ze zeker weten dat de vraagsteller het juiste antwoord krijgt. En altijd het juiste antwoord krijgt. Niet een weekje. De tweeps wachten niet tot RTL over een week eens gaat beginnen met de #rtltweetweek.  De tweeps zijn jaren geleden al begonnen en gaan nog jaren door. Niet een weekje.

Tot slot schijnt het dat de RTL medewerkers gaan twitteren op de account @rtltweetweek en niet met hun eigen account. Daar gaat de authenticiteit!

Energie die het leven aangenamer maakt

Niets is zo lekker als thuiskomen in een warm huis. Uit de warme auto, meteen naar binnen, jas uit en lekker neerploffen op de bank. Gisteren, toen ik thuis kwam na een weekend Limburg, kwam ik thuis in een koud huis. Uit de lekker warme auto. Snel de thermostaat op standje ‘lekker warm’. Twijfel over jas uit of nog even aan. Iets te doen zoeken omdat het nog te koud is om stil op de bank te gaan zitten. Fijn is anders.

Gelukkig heeft Essent de e-thermostaat uitgevonden. Daarmee kan via een app op je mobiel onderweg alvast de thermostaat worden aangezet. Briljante uitvinding en gratis voor nieuwe klanten. Eén probleem echter: Ik ben al klant bij Essent. Ik ben een slaper zoals Johan Derksen dat noemt. Iemand die al jaren teveel betaalt bij dezelfde energiemaatschappij. En voor mensen die slapen bij Essent vraagt Essent 150 euro voor een e-thermostaat. Wacht even, dus zo gaat Essent met trouwe klanten om. Mensen die jarenlang teveel betalen (volgens Johan), betalen ook nog eens 150 euro voor iets dat anderen gratis krijgen. Mensen die voor een duppie, een tientje of nog iets meer overstappen naar een andere maatschappij!

Ik slaap niet voor niets al jaren bij Essent. Ik verwacht van een energiemaatschappij dat ze mij energie geven. Als het kan een beetje betrouwbaar, dat ik verder weinig last van ze heb en dat ze het mij zo gemakkelijk mogelijk maken. En dat lukt Essent best goed. Rekeningen zijn altijd juist, weinig onaangename verrassingen en het jaarlijks doorgeven van de meterstanden gaat snel en gemakkelijk.

Als ik dan om mij heen ga kijken zie ik andere energiemaatschappijen die goedkoper energie aanbieden, waarbij ik dan maar moet hopen dat ik verder geen last van ze heb. Ook zijn er energiemaatschappijen die een andere kleur energie aanbieden, waarbij groen erg populair is. Weer andere energiemaatschappijen bieden een stukje zekerheid in de vorm van vaste tarieven waarbij ik, denk ik, zeker weet dat ik vast te veel betaal. Weer een andere maatschappij denkt met mij mee hoe ik energie kan besparen. Geen idee waarom ze dat doen als hun eigen doelstelling het tegenovergestelde is. Kortom, geen goede redenen om over te stappen.

Maar een e-thermostaat is dat voor mij wel. Was er maar een energiemaatschappij die mij het leven aangenamer maakt. Een energiemaatschappij die gewoon mijn huis verwarmt omdat ik dan niet in de kou moet zitten. Die mij gewoon van stroom voorziet omdat ik dan niet met kaarsen in de weer moet. Een maatschappij die gemakkelijk en efficiënt een foutieve rekening corrigeert, zonder 10 brieven te sturen. Ketel kapot? Geen probleem, met één druk op de knop komt er een monteur of kan een nieuwe worden geleased of gekocht. Mijn dak beschikbaar stellen voor zonnepanelen? Geen probleem, kan ook met 1 druk op de knop worden geregeld. En af en toe een nieuw stukje innovatie die mij het leven op energiegebied weer een stukje aangenamer maakt, zoals een e-thermostaat. Daar wil ik dan best voor betalen. Als andere klanten het maar niet gratis krijgen. Geen probleem dat daar een iets hogere rekening tegenover staat, Johan.

 De energiemaatschappijen schieten de laatste tijd als paddestoelen uit de grond, maar er is dus nog steeds ruimte voor vernieuwende concepten. Wie-o-wie  wordt de energiemaatschappij die het leven aangenamer maakt? Ik sta te trappelen om over te stappen. Tot die tijd overweeg ik serieus om mij af te melden bij Essent en onder de naam van mijn vriendin weer aan te melden. Beetje omslachtig om klant te blijven bij Essent.

Grauw en grijs wordt hypermodern

Net als velen ken ik Luik alleen zo, als een grauwe en grijze stad: 

Grauw en grijs

 Luik is inmiddels bezig met een inhaalslag en dat heeft schitterende resultaten. Bijvoorbeeld het TGV station Liège Guillemins en nu ook het Médiacité, waar ik vanmiddag even doorheen ben gelopen. Een groot winkelcentrum met een schitterende hypermoderne architectuur:

Médiacité

De ballen verstand van Social Media

“Spannend… Zometeen naar Schiphol en dan 9 weken On The Road! Ik heb een twitter verbod gekregen dus bij deze.. BYE ga jullie missen! XXX B”

Deze tweet komt van @brittjje, ofwel Britt Dekker, inmiddels wereldberoemd in Nederland dankzij haar onnavolgbare uitspraken in de tv programma’s Take me Out, Echte meisjes in de Jungle en De Wereld Draait Door. @brittjje gaat voor RTL op wereldreis samen met haar vriendin ‘Ik vind alles neutraal’ @ymkethemovement en een aantal nog niet bekendgemaakte echte meisjes.

“Britt twittert nogal veel en we zijn bang dat ze van alles vertelt over waar ze is en wat ze doet. Dan is het programma niet meer zo spannend.”

Dit zegt een zegsvrouw van RTL op nu.nl. Na het succes van The Voice of Holland, zowel in kijkcijfers als op social media, dacht ik dat ze bij RTL wel begrepen hadden hoe ze social media moeten inzetten om een tv programma te hypen. Het twitterverbod voor @brittjje laat echter zien dat het brein achter het social media succes van #TVOH in ieder geval niet bij RTL werkt.

@brittjje heeft op dit moment maar liefst 62.213 volgers op Twitter. Als RTL @brittjje lekker door laat Twitteren bereikt zij tienduizenden potentiële kijkers die in 140 tekens in een vroeg stadium, tijdens de opnames al, nieuwsgierig worden gemaakt naar haar nieuwe programma. Door haar volgers in korte berichten te vertellen waar ze is en wat ze beleeft, maakt @brittjje haar programma interessanter voor haar volgers, en misschien ook wel spannender.

Door haar tweets word ik als volger namelijk geïnteresseerd naar het verhaal achter een tweet. Als ik weet dat @brittjje in Verweggistan is, word ik nieuwsgierig hoe ze daar is gekomen, hoe ze met de met de lokale bevolking communiceert enzovoort. Dát verhaal maakt het programma voor mij interessant. Het enige dat RTL of @brittjje nog moet doen tegen de tijd dat haar programma op de buis komt, is mij even herinneren aan haar tweets. Makkelijker kan het promoten van een tv programma niet zijn. Dat @brittjje dit spel uitstekend weet te spelen heeft ze al laten zien tijdens haar Playboy fotoshoot.

Tussen de onnavolgbare uitspraken van @brittjje, zal ik van RTL helaas tijdens Echte meisjes op zoek naar zichzelf, zoals het programma gaat heten, ook moeten kijken naar de beelden van een groep vol spanning wachtende meisjes op een vliegveld die vervolgens in extase uitbarsten bij het te horen krijgen van de volgende halte in hun wereldreis. Want een verrassingselement levert volgens RTL spannende televisie op. Nou, die beelden heb ik de afgelopen jaren bij Wie is de Mol, Waar is de Mol, Hollands Next Top Model en meer van dat soort programma’s al vaak genoeg voorbij zien komen en dat komt echt mijn neus uit. Dat een interessant tv programma geen origineel format hoeft te hebben, heeft RTL volgens mij zelf uitgevonden met Oh Oh Cherso. Een aantal goede persoonlijkheden is al genoeg voor een interessant programma en een slecht format kan dat alleen maar in de weg zitten.

Ik wacht nu in spanning af hoe RTL het voor elkaar gaat krijgen dat ik naar Echte meisjes op zoek naar zichzelf ga kijken. Hopelijk laten ze @brittjje haar programma niet in een later stadium via twitter promoten, want dat gaat onherroepelijk onecht overkomen. @brittjje moet het juist hebben van haar oprechte, eerlijke en pure imago. Als dat om zeep wordt geholpen, gaat dat zeker ten koste van de kijkcijfers. Verkrampt om aandacht vragende tv persoonlijkheden zijn immers de laatste jaren met bosjes afgeserveerd.

Opzettelijk tegenwerken verplicht

TV formats die 5 televizier-ring nominaties in de wacht slepen en na 11 seizoenen zonder veel grote aanpassingen nog steeds interessant zijn, zijn er niet veel. Wie is de Mol heeft dat bereikt maar het format heeft één groot nadeel, het is nogal ingewikkeld. Toen ik halverwege seizoen 6 instapte, duurde het bij mij ook tot de laatste aflevering van seizoen 6 voordat ik eraan verslaafd raakte, want toen begreep ik de opzet pas echt. Daarom hier een, vrij lange, uitleg voor beginners.

Wie is de mol is een Belgisch format, omdat alle écht goede tv programma’s nou eenmaal uit Vlaanderen komen. Een seizoen van Wie is de Mol bestaat uit 10 of 11 afleveringen waarbij de laatste aflevering het leukst is. Maar daarvoor moet je wel alle afleveringen ervoor kijken want daarin wordt verwarring gezaaid. Heel veel verwarring. In de laatste aflevering wordt uiteindelijk de mol aangewezen en wordt uitgelegd hoe je had kunnen zien hoe de mol te werk is gegaan. Hierdoor wordt pas duidelijk dat echt alles in de afleveringen ervoor niet is wat jij dacht. Kortom: mindfucking op z’n best.

De spelregels

 Het spel begint met 10 deelnemers. Hiervan zijn 9 ‘spelers’ die door het doen van opdrachten zoveel mogelijk geld proberen te verzamelen voor de pot. De tiende kandidaat is de mol. Deze doet zich voor als speler maar heeft het omgekeerde doel, zoveel mogelijk geld uit de pot houden. Dit zonder vroegtijdig te worden ontmaskerd door de andere kandidaten, die niet weten wie de mol is.

In iedere aflevering maken alle kandidaten een test met vragen over de mol. Degene die de minste vragen goed heeft, moet het spel verlaten. De mol kan het spel nooit verlaten. In de laatste spelronde zijn zodoende nog 2 spelers en de mol over. Degene die de meeste vragen over de mol in de laatste test goed beantwoord wint het spel.

De crux

Tot zover de regels. Nu wat het zo leuk maakt. De spelers hebben namelijk niet één maar twee doelstellingen:

1.       Zoveel mogelijk geld verdienen voor de pot

2.       Overleven tot de laatste ronde en het spel winnen.

In dat tweede zit ‘m de crux. Om de finale te halen moet je zoveel mogelijk vragen goed beantwoorden over de mol. Probleem is dat je niet weet wie van de 9 anderen de mol is, en die 8 anderen weten dat ook niet (alleen de mol zelf weet dat hij de mol is). Dat betekend dat er gegokt gaat worden. In de eerste ronde heeft een speler dus een kans van 1 uit 9 dat hij de juiste mol aanwijst. Gezien deze kleine kans is het verstandiger om bij verschillende vragen op een andere mol in te zetten, het spreiden van kansen. Het gaat er dus eerder om, om de minste vragen fout te hebben dan de meeste vragen goed. Volg je het nog? Een speler moet gewoon iedere aflevering minder vragen fout hebben dan minimaal 1 andere speler.

Het leuke is dat de keuzes van spelers in de test door andere spelers is te beïnvloeden. Het enige dat een speler zeker weet is dat hij zelf niet de mol is. Iedereen die denkt dat jij wel de mol bent, beantwoord de vragen dus fout. Dat terwijl jij die vragen mogelijk wel goed beantwoord. Dan heb je dus een grotere kans op een minder aantal foute antwoorden. Het is dus handig om jezelf als mol te gedragen om zoveel mogelijk anderen op het verkeerde been te zetten.

Tegenwerken

 Normaal gesproken wordt er op deze manier slechts sporadisch een beetje tegengewerkt om verwarring te zaaien. Er moet namelijk wel geld in de pot worden gebracht. In seizoen 11 echter, had Art Rooijakkers (dit jaar de presentator) tot de laatste ronde totaal geen idee wie de mol was. Om te overleven besloot hij de rol van mol op zich te nemen. De echte mol, Patrick Stoofs, wist natuurlijk (buiten Art zelf) als enige dat Art niet de mol was. Hij zag ook dat zijn werk door Art werd gedaan waardoor hij als mol niet in actie hoefde te komen. Het enige dat hij moest doen was anderen verdacht maken bij Art om door Art niet als mol te worden ontmaskerd. Daarom bouwde hij een vriendschapsband op met Art en pas in de laatste ronde, waarin Art de keuze had tussen Soundos Al Ahmadi en zijn vriend Patrick, zag Art het licht en zette hij alles op Patrick en ontmaskerde zo als enige de mol en won het spel (Soundos dacht dat Art de mol was).   

Ook als kijker weet je niet wie de mol is. Hierdoor en omdat er nog heel veel andere tactieken mogelijk zijn, is niets wat het lijkt. Er zijn fanatieke kandidaten die open kaart spelen en heel veel geld voor de pot ophalen maar deze sneuvelen allemaal vrij vroeg in het spel omdat ze niet weten wie de mol is. Zij moeten kiezen uit 9 kandidaten terwijl de rest ook weet dat deze fanatieke kandidaat niet de mol is. Zij hebben dus een grotere kans, namelijk een keuze uit 8 kandidaten in plaats van 9 (10 minus de fanatieke kandidaat minus zichzelf). Opzettelijk tegenwerken is dus voor iedereen verplicht.

Tactieken van de mol

Ook voor de mol zijn er door de jaren heen veel verschillende interessante tactieken gebruikt. Patrick had in seizoen 11 al snel door dat zijn werk werd opgeknapt door Art en kon zich dus volledig richten op het verdacht maken van anderen bij Art, zonder dat hij bij anderen in beeld kwam als de mol. Deze tactiek werd een seizoen eerder ook gebruikt door Kim Pieters, die in Frits Sissing een gewillige handlanger had gevonden. Frits presenteerde zich duidelijk minder als mol dan Art en bleef het op die manier ook Kim lastig maken.

Dennis Weening, de mol van seizoen 8, deed zich voor als een enthousiaste kandidaat en wist door veel op de voorgrond te treden uit het verdachtenbankje te blijven en toch ongemerkt veel geld uit de pot te houden. Ook de tactiek van Milouska Meulens leek hierop in seizoen 6. Zij liet echter juist heel gemerkt veel geld uit de pot verdwijnen om vervolgens te verklaren dat ze gewoon pech had of heel onhandig is. De meest besproken mol is Inge Ypenburg in seizoen 7, die iedereen met haar persoonlijkheid voor zich wist te winnen en zodoende ongemerkt ruimschoots haar gang kon gaan als mol. Ook Jon van Eerd bediende zich in seizoen 9 van deze tactiek.     

Tunnelvisie

Door de verscheidenheid aan te gebruiken tactieken aan speler en molzijde is Wie is de mol een fantastisch schouwspel om naar te kijken. Als je denkt zeker te weten wie de mol is, ga je naar bevestiging zoeken die gemakkelijk te vinden is. Voor de kandidaten is het immers makkelijker iets fout te doen dan goed. Daarnaast is het dan nog de vraag of dit opzettelijk gebeurde of niet en waarom. Hierdoor ontstaat tunnelvisie en verliest ook de kijker de aandacht voor de mol. In de laatste aflevering, de mooiste van iedere serie, worden alle molacties uit de doeken gedaan en zit ik iedere keer weer verbaasd op de bank te kijken hoe ik die aanwijzingen heb kunnen missen.

Dit seizoen had in aflevering 4 een fantastisch plot waardoor alle geld uit de pot verdween. Deze is zeker het terugkijken waard. Vanavond om 20:30 is aflevering 7 op Nederland 1. Mijn mol is Liesbeth Staats en ik heb nog geen last van tunnelvisie (althans dat maak ik mezelf wijs).