‘Ook De Worstenhemel wordt IBA Parkstad stage’

De Worstenhemel is Parkstad en Parkstad is De Worstenhemel. Bij het
optreden van Lotte Walda tijdens de Voorjaarsmarkt eerder dit jaar, is
gebleken dat dit deel van het winkelgebied van Heerlen jaarlijks
duizenden unieke bezoekers kan trekken. Daarmee kan de Worstenhemel
gezien worden als een succesvol voorbeeld van hoe de Parkstadregio kan
transformeren. Van lelijke worstenkraam naar open podium, van winkelen
naar vrijetijdsbesteding, van kansarm naar kansrijk. De Worstenhemel
geeft Parkstad het vertrouwen en de trots die het zo hard nodig heeft.
Daarmee past De Worstenhemel perfect binnen IBA Parkstad en haar doelen;
als platform, maar ook zeker als voorbeeld om trots op te zijn.

Trots op Parkstad!

Één van de belangrijke thema’s van IBA is “Parkstad neemt initiatief”.
Eerst noemden we dat “Activating the mental space”, maar niemand begreep
wat we hiermee bedoelden. Binnen dit thema is het versterken van de
streekidentiteit een belangrijke doelsteling. Net als Pinkpop, het meest
succesvolle popfestival van ons land, heeft De Worstenhemal alles waar
Parkstad trots op is. Het ‘belichaamt’ een nieuw zelfvertrouwen van
Parkstad; een regio om trots op te zijn.

IBA en De Worstenhemel

De reputatie van het podium, de locatie in Parkstad en de bijzondere
mix van publiek uit Parkstad maar ook van ver daarbuiten, maakt een
samenwerking van IBA met De Worstenhemel waardevol. Niet in de laatste
plaats omdat via De Worstenhemel de jongerendoelgroep wordt bereikt. Dit
is juist de doelgroep die medebepalend is voor het bereiken van de
doelstellingen van IBA. Bij De Worstenhemel kan de nieuwsgierigheid
binnen deze jeugdige doelgroep worden geprikkeld, door hen kennis te
laten maken met initiatieven als Parkstad Popstad (talentontwikkeling)
en het IBA-project ‘de Muziekboulevard’ (de opwaardering van poppodium
Nieuwe Nor in Heerlen). Daarnaast presenteren initiatieven, waarvan
niemand begrijpt wat ze met IBA te maken hebben, zoals “Bewoners maken
Parkstad” en “Bovengronds” zich in de omgeving van De Worstenhemel. Deze
initiatieven dagen de bewoners van de regio uit om actief mee te doen
met IBA, door nog meer (kleine) projecten aan te dragen die de directe
leefomgeving verbeteren en IBA toch nog succesvol maken. Om de
doelstellingen te halen is het voor IBA Parkstad in deze fase immers
makkelijker om aan te sluiten bij alle initiatieven die zich al
enigszins hebben bewezen, dan zich te richten op de reeds aangedragen
initiatieven die nog helemaal zelf ontwikkeld moeten worden.

Dit is een column ‘geschreven’ voor Ik ben in Heerlen, WAT NU?!. Of ja geschreven, de tekst is eerder gekopieerd van een IBA nieuwsbericht. Ik heb alleen overal het woord ‘Pinkpop’ vervangen door ‘Worstenhemel’, want eigenlijk slaat het helemaal nergens op dat IBA Parkstad Pinkpop sponsort
van onze belastingcenten.

Ongeloof

Dat ik één van de
betrokkenen bij het ongeval zou kunnen kennen, die kans was vrij groot
gezien de leeftijd en herkomst van alle betrokkenen. Enkele uren later
communiceerde De Nieuwe Nor dat één van hun vrijwiliggers
slachtoffer was van het ongeval. Zijn naam herkende ik direct. Het was
de fraaie Franse naam van de legendarische keeper van VV Kolonia C2
seizoen ‘96/’97. Een team met heel veel talenten, alleen niet op het
gebied van voetbal. Gilles was 35, woonde in Heerlen,
vrijwilliger bij De Nieuwe Nor, muziekliefhebber en bezoeker van Pinkpop. Gilles was één van ons, die de domme pech had om op het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn.

Al snel ging ook de
aandacht uit naar de bestuurder van een wit busje. De reacties op de
sociale media onder het opsporingsbericht waren echt verschrikkelijk.
Hij was een terrorist. Een moordenaar. Hij zou de
doodstraf moeten krijgen. De vader van 2 kinderen die op maandagochtend
al heel vroeg met een kleine omweg onderweg was naar zijn werk in
Amsterdam, bleek 34 te zijn en ook uit Heerlen te komen.

Toen hij in Amsterdam
de berichten over het ongeluk op zijn telefoon las, wist hij dat het
eerder die ochtend geen nachtmerrie of slechte film was. Het was
allemaal echt gebeurd. Zijn instinct had hem verteld
te vluchten. Want zo zitten wij mensen in elkaar. Als er gevaar dreigt
dan bevriezen, vechten of vluchten we. Eén van de ergste dingen die
iedere vader die met de auto onderweg is naar zijn werk kan overkomen,
was hem gebeurd. Ook hij had de domme pech om op
het verkeerde moment op de verkeerde plaats te zijn. Voor mij is hij
geen veroorzaker, schuldige of verdachte. Hij is één van ons die ook
slachtoffer is geworden van dit ongeluk. Want dit had iedereen kunnen
gebeuren die op die tijd, op die plaats was geweest.

Want kunnen we de
schuld of oorzaak van dit ongeluk wel bij hem leggen? Wie de situatie
ter plekke een beetje kent, weet dat dit ongeval geen noodlottig toeval
is geweest. Ik kon er zo snel even geen statistieken
van vinden, maar volgens mij is de kans op een aanrijding tussen een
auto en een voetganger op de Mensheggerweg, waar een brede berm de weg
en het fietspad van elkaar scheiden, vrij klein. Behalve tijdens één
weekend in het jaar, het weekend van Pinkpop.
Dan
is deze weg de looproute tussen camping B, waar de afterparty is, en het
festivalterrein en camping A. In hoeverre mag je in dat weekend
verwachten dat de grote mensenmassa, waarvan een groot deel ook nog eens
onder invloed verkeerd (maar Gilles waarschijnlijk
niet), netjes over het fietspad loopt? Volgens mij mag je dat niet
verwachten. De volgende vraag is dan of je moet willen dat daar auto’s
tussendoor rijden, zelfs met een aangepaste snelheid? Dat moet je gewoon
niet willen. En toch mochten daar maandag heel
vroeg in de ochtend auto’s komen. Hoe kan dat?

Dit maakte de situatie
op de Mensheggerweg een tikkende tijdbom die in blessuretijd van het
festival tot ontploffing kwam. Een bom die van alle betrokkenen en
omstanders in één klap slachtoffers maakte en 1 vraag
onbeantwoord laat: Zijn Gemeente en festival wel voldoende capabel om
dit festival nog tot 2040 op een veilige manier te laten verlopen?

Popgeschiedenis

Daar stond hij dan op het podium in Landgraaf. Het was er maar één maar ondanks dat was het toch erg bijzonder dat hij er eindelijk was. De man die de historie van de popmuziek zelf heeft meegeschreven kwam in Landgraaf even een bloemlezing geven uit eigen werk. Een bloemlezing van fijne melodieën en eenvoudig mee te zingen teksten. De historie van de popmuziek was gewoon te zien en te horen in Landgraaf.

En dat was niet de eerste keer. Die andere band speelde al liefst drie keer in Landgraaf. In 1999 was ik erbij. Deur achter je dicht trekken, stukje lopen, concertje luisteren, even douchen en dan de bus in voor een schoolreis naar Londen.

Dat kán dus gewoon in Landgraaf. Ondertussen heeft bijna de gehele geschiedenis van de popmuziek daar op het podium gestaan. Alsof er een soort museum is waar de kunstenaars zelf aan het werk zijn.

En dat precies op de plaats waar het landschap vroeger bestond uit zwarte bergen afval van de Oranje Nassau II mijn. Daar waar men na de mijnsluiting dacht dat een paardenrenbaan voor het volk ook wel leuk zou zijn. Daar waar bleek dat mijnwerkers liever op vogels wedden dan op paarden. Daar naast de voetbalvelden waar je leerde voetballen en bier drinken.

Ongelofelijk eigenlijk.  

Ode aan Ilse

Landgraaf, maandagochtend 24 Mei 1999. Ik lig lekker in mijn bed, draai mij nog een keer om en sluit mijn ogen. Dan hoor ik plotseling een geluid. Eerst dacht ik dat het uit de wekkerradio kwam. Maar dat kan niet. Het is zo zuiver, zonder kraakjes, dat het onmogelijk uit de radio kan komen. Ik houd mijn ogen nog even gesloten en luister verder. Jeetje wat is dit ongelofelijk mooi. Het is net alsof ik droom, maar ik weet zeker dat dat niet zo is.

Dan open ik mijn ogen en kijk om mij heen. Ja, ik ben toch echt in mijn eigen slaapkamer. Waar komt dat geluid dan toch vandaan? Ik draai mijn hoofd richting het openstaande raam en voel de warme wind die erdoor naar binnen komt en dit geluid mijn slaapkamer binnen draagt. Het is niet vaak dat de wind recht op mijn slaapkamerramer staat, maar wat ben ik blij dat het vandaag wel zo is. Zo ongelofelijk lekker ben ik nog nooit wakker geworden.

Tiel, zaterdag 8 september 2012, ruim 13 jaar later. Opeens komt dat prachtige geluid opnieuw mijn hoofd binnen. Het is al middag, veel te laat om nog in bed te liggen. Maar wat had ik graag in mijn bed willen liggen, om nog een keer zo ongelofelijk lekker wakker te worden. Mijn bed staat slechts 500 meter verderop maar vandaag sta ik in deze tent, met heel veel andere mensen te genieten van dat prachtige geluid en denk ik terug aan dat mooie moment dat ik voor het eerst jouw fantastische geluid live hoorde, 13 jaar geleden. En nu geniet ik opnieuw.

You can almost read my mind |
it’s running fast |
out of control |
I’m affraid of what you find |
if you get to close |

I imagine you don’t care |
I see worlds that just aren’t there…

Pinkpop 1999 Landgraaf & Appelpop 2012 Tiel. Heb ik het dan toch allemaal gedroomd?