Oma’s verjaardag

Ik was net naarstig op zoek naar wat bloginspiratie, toen ik het bekende envelopje rechtsonder in mijn scherm zag. Ik klikte er direct op, het was een mailtje dat was verstuurd via afspreken.nl.

Met enige verbazing lees ik dat mijn moeder graag de afspraak ‘90e verjaardag van oma’ wilt plannen via afspreken.nl. Nou dacht ik dat ik een redelijk gevorderde lifehacker was, maar bij deze ben ik nu officieel ingehaald door mijn eigen moeder.

De laatste tijd weet mijn moeder mij steeds vaker te verrassen met dit soort overmatig internetgebruik door 50 plussers. Ik durf wel te zeggen dat ik het eigenlijk steeds gevaarlijker vind worden, die Apple gadgets in de handen van een 50 plusser. Met al die functionaliteiten in zo’n apparaat is het natuurlijk ook lastig kiezen wat de juiste manier van het overbrengen van de boodschap is, als je niet met de technologie bent opgegroeid.

Ik vraag mij dan ook weleens af wat er opeens mis is met good old e-mail of telefoon. Ja mam, er zijn dus nog dingen waarvoor wij wel de voorkeur geven aan een telefoongesprek, en de verjaardag van oma is er daar één van. Maar als jij graag wilt dat ik het via internet doorgeef, bij deze: Mij schikt 11 december, de dag die oma 90 jaar geleden zelf heeft uitgekozen.

Ondertussen weet ik ook al een kado voor oma: Een iPad. Om te voorkomen dat mijn moeder straks niet meer met haar moeder kan communiceren. Bovendien kan oma dan voor haar 91e verjaardag zelf ook aangeven voor welke dag ze een voorkeur heeft, ondanks haar zeer flexibele agenda. Al weet je met die Parkinson natuurlijk nooit waar die vinger op het scherm gaat landen.

Of zou ze internet gebruiken zoals het hoort en een Facebook eventje aanmaken ter ere van haar 91e verjaardag? Dan hoop ik voor politie Heerlen dat ze het Project X vinkje niet vergeet. Voor je het weet staat heel Heerlen vol met rollators uit het hele land. Blijft toch link die 50-plussers met een Apple gadget.

Als ze er niet is

Dit weekend had ik een mannenweekend. Geen mannen-mannenweekend maar een alleen-mannen weekend. E had namelijk meidenweekend en was met twee andere meiden naar Marokko. Inderdaad Marokko, dat land waar al die mannen met een allochtoon uiterlijk vandaan komen. Er zijn vrouwen die in Nederland niet in het donker over straat durven vanwege die paar mannen met een allochtoon uiterlijk die we in dit land hebben en er zijn dus vrouwen die voor hun plezier naar het land van mannen met een allochtoon uiterlijk gaan. Ik had er ook even mijn bedenkingen bij, maar daar leert ze van dacht ik toen maar.

Zij naar Marokko en ik had dus een mannenweekend. Een weekend waarin ik ongestoord mannendingen kon doen. Laat ik mijn dagen even met jullie doornemen. Zaterdagochtend heb ik gegamed. Zaterdagmiddag overigens ook. Aan het eind van de middag heb ik voor de afwisseling een uurtje de kwalificatie van de F1 gekeken. Om daarna weer verder te gamen, totdat het tijd was voor de samenvattingen van de eredivisiewedstrijden. En daarna nog even verder gamen. Heerlijk zo’n dag waarin je ongestoord mannendingen kunt doen.

Zondag wilde ik eigenlijk ook gamen, maar had ik iets anders voor mezelf gepland. De Achterhoekrit van de Mini Seven Club. Hoewel er ook vrouwen zijn die dit heel leuk vinden, is het toch wel een beetje een mannending. Het is rally rijden maar dan binnen de grenzen van de wegenverkeerswet, behalve een lichte overschrijding van de maximum snelheid dan. Zo’n ding waar je als klein mannetje van droomt en je als grote kleine man eindelijk mag doen.

Ik ben hierin gerold tijdens mijn studententijd, toen ik ook een Mini Cooper (of eigenlijk geen Cooper maar wel een Mini) had en we, mijn vriendin en ik, het hele jaar door rally’s reden. Een jaar of 5 geleden zijn alle Mini’s de deur uit gegaan, dus ook geen rally’s meer. Maar afgelopen Zondag mocht ik dus weer bij iemand in de Mini stappen om te gaan rally rijden.

En wat was het een mooie dag. Heel veel mensen gezien die ik al 5 jaar niet meer had gezien maar ook geen spat veranderd waren. Dat heerlijke stuiterende gevoel van de Mini, het zoeken van de juiste route en de gezonde spanning bij het bekend maken van de uitslag. Wat blijft dit toch een mooi (vooral mannen)spelletje. Heerlijk.

Eenmaal thuis was ik mooi op tijd om de grote jongens van de F1 weer aan het werk te zien, gevolgd door de Eredivisie wedstrijden van de zondag om vervolgens nog wat te internetten (je kent het wel). Heerlijk zo’n dag waarin je ongestoord mannendingen doet. Maar wat is het dan toch ook weer heerlijk als het dan weer Dinsdag is en ze er weer, gelukkig heelhuids, is. Want als ze er niet is, ja dan…. Juist, ja. Dat.

Meer over rallyrijden (of rittensport zoals het eigenlijk heet maar dat klinkt weer erg 60-plus, geheel in lijn met de meeste beoefenaars wat overigens weer geheel onterecht is), kijk op de site van de Nederlandse Rittensport Federatie.

Dichterbij dan ooit

Ken je dat? Dat je heel graag iets wilt en dat het maar niet lukt? Dat het lijkt alsof het doel steeds verder weg lijkt te raken, als je het harder probeert? En dan opeens, als je er bijna niet meer in gelooft, komt er uit onverwachte hoek dat bericht waardoor het doel dichterbij is dan ooit tevoren…

Gisterochtend kreeg ik dat bericht. Erin stond geschreven dat mijn werkgever gaat proberen te fuseren met een concurrent. En laat nou net dat mogelijkheden bieden tot iets wat ik al heel lang heel graag wil! Wat dat precies is kan ik nu nog niet zeggen. Niet alle informatie is geschikt om online te delen. Het vergt nog heel wat geduld, maar wat lang ver weg is geweest, is opeens dichterbij dan ooit. Spannend!

Ode aan Ilse

Landgraaf, maandagochtend 24 Mei 1999. Ik lig lekker in mijn bed, draai mij nog een keer om en sluit mijn ogen. Dan hoor ik plotseling een geluid. Eerst dacht ik dat het uit de wekkerradio kwam. Maar dat kan niet. Het is zo zuiver, zonder kraakjes, dat het onmogelijk uit de radio kan komen. Ik houd mijn ogen nog even gesloten en luister verder. Jeetje wat is dit ongelofelijk mooi. Het is net alsof ik droom, maar ik weet zeker dat dat niet zo is.

Dan open ik mijn ogen en kijk om mij heen. Ja, ik ben toch echt in mijn eigen slaapkamer. Waar komt dat geluid dan toch vandaan? Ik draai mijn hoofd richting het openstaande raam en voel de warme wind die erdoor naar binnen komt en dit geluid mijn slaapkamer binnen draagt. Het is niet vaak dat de wind recht op mijn slaapkamerramer staat, maar wat ben ik blij dat het vandaag wel zo is. Zo ongelofelijk lekker ben ik nog nooit wakker geworden.

Tiel, zaterdag 8 september 2012, ruim 13 jaar later. Opeens komt dat prachtige geluid opnieuw mijn hoofd binnen. Het is al middag, veel te laat om nog in bed te liggen. Maar wat had ik graag in mijn bed willen liggen, om nog een keer zo ongelofelijk lekker wakker te worden. Mijn bed staat slechts 500 meter verderop maar vandaag sta ik in deze tent, met heel veel andere mensen te genieten van dat prachtige geluid en denk ik terug aan dat mooie moment dat ik voor het eerst jouw fantastische geluid live hoorde, 13 jaar geleden. En nu geniet ik opnieuw.

You can almost read my mind |
it’s running fast |
out of control |
I’m affraid of what you find |
if you get to close |

I imagine you don’t care |
I see worlds that just aren’t there…

Pinkpop 1999 Landgraaf & Appelpop 2012 Tiel. Heb ik het dan toch allemaal gedroomd?