Vuur

Eerst maar eens het slechte nieuws: Het gemeentelijk geld is even op.
De gemeente is daarom hard op zoek naar mogelijkheden om te bezuinigen
en te zorgen dat de bodem van de gemeentelijke spaarpot net niet in
zicht komt. Echte zorgen zijn er nog niet, want het is de bedoeling dat
de komende jaren de spaarpot weer lekker wordt aangevuld. Maar dit jaar
is het dus even sappelen en daarom dus ook even gedaan met de pret.

Er is dus nu ook even geen financiële ruimte om ruim 60.000 euro bij
te leggen bij winterfestijn Holy Moly, of het nu ondernemersrisico is of
niet. Vertrouwen was er bij de gemeente in ieder geval niet meer, want
ook de afgeslankte versie van het winterfestijn werd door hen
afgeschoten. Andere feestcomités mogen nu een poging wagen om er nog
iets van te maken, maar laten we eerlijk zijn: Het is wel heel erg
kortdag om nu nog een leuk winterpartijtje te organiseren.

Maar van de andere kant, hoeveel tijd en geld is er echt nodig om komende winter een beetje plezier te hebben?

Deze maand waren er genoeg mensen te vinden die voor een paar euro
een dansje wilden doen op Essential Festival of Park City Live. Anderen
zochten gratis en voor niks verkoeling en vermaak in een watergevecht.
Had je liever bier dan water? Geen probleem, de bierkeuze was reuze bij
het Bourgondisch Bierproeven. Er waren er zelfs bij die zo bevangen
waren door de hitte dat ze ter vermaak een beetje verkoeling zochten
door met hun hoofd in een bord met pasta te gaan liggen…

ZeIf streepte ik deze maand iets anders van mijn bucketlist af:

Wat streepte ik van mijn bucketlist af? Lees de hele column op Ik ben in Heerlen, WAT NU?!

Eindejaarsafrekening 2017: Een beetje meer Urban?

Nog even en dan zit 2017 er weer op. Vantevoren wisten we al dat het
lastig zou worden om 2016 te overtreffen: Heerlen als evenementenstad
van het jaar, de opening van het Maankwartier, een dikke Muralfittie en
een bidbook vol Urban ambities. Hoe ga je dat een jaar later in
vredesnaam overtreffen? Nou… Het was weer een jaartje hoor!

Fusieperikelen

Laten we beginnen met de fusieperikelen. Heel wat stappen zijn dit
jaar gezet om onze stad in Nederland weer mee te laten tellen. Het was
de bedoeling dat dit ten koste zou gaan van Landgraaf, maar daar waren
ze zelf als eerste begonnen. Dat ze daarna hevig terugkrabbelden hebben
we in Heerlen geen boodschap aan. Over een paar jaar praat niemand er
meer over, vraag maar eens in Hoensbroek.

Het werd uiteindelijk een welles nietjes spelletje, met meest
hilarische aspect dat het Landgraafse twijfelvirus spontaan Brunssum
infecteerde en ook zij zichzelf opeens onbedoeld in een fusiediscussie
rommelden waar ze helemaal niet bij betrokken waren. Nu Kerkrade,
Voerendaal en Simpelveld nog. Wat dat betreft pakken Nuth, Schinnen en
Onderbanken het beter aan. Om te oefenen voor het echte werk zijn die
alvast een voorfusie aangegaan.

Een nieuwe minister dacht er net zo over, blies uiteindelijk de fusie
met Landgraaf af en adviseerde om meteen voor het echte werk te gaan:
Eén grote Parkstad gemeente. Dus ook in het jaar dat voor ons ligt
kunnen we ons tijdens de campagnes voor de gemeenteraadsverkiezingen
weer lekker vermaken met fusieperikelen.

Wil je ook weten hoe het in 2017 ging met de urbanisatiedrang, evenementen, streetart, het Maankwartier, IBA Parkstad en nog veel meer? Lees dan de hele eindejaarsafrekening op Ik ben in Heerlen, WAT NU?!

Fuck de Lonely Planet

Het is 5 september 2017 en daar is hij dan eindelijk, het Facebook bericht dat Heerlen gaat overspoelen met toeristen:

“Unleash your inner Banksy with these urban art meccas. 8 amazing cities for street art.”

De afzender? Lonely Planet. En plaatsen die door Lonely Planet worden
genoemd, worden doorgaans overspoeld met toeristen. Dat is dan weer
lekker voor de lokale economie, tot het veel te veel toeristen worden.
Maar in Heerlen kunnen we nog wel een paar extra toeristen hebben. Vol
verwachting klik ik dus op dat linkje. De pagina opent en langzaam scrol
ik naar beneden:  “Berlijn, New York, São Paulo, Londen, Melbourne, Lissabon, Buenos Aires en….. Los Angeles”. Huh? What about Heerlen dan? De street art capitol van The Netherlands?

Een beetje een domper. Maar ik had de hoop nog niet helemaal
opgegeven. Het artikel was namelijk een kleine teaser voor een heel Street Art boek van Lonely Planet.
Daar móet Heerlen dan toch wel in staan? Dus ik klikken op het linkje
naar dat boek. En jawel hoor, daar staat het al in de begeleidende tekst
die het boek aanprijst: “Street art is now present in almost every city, town and village in the world, from Aachen to Zwolle.” Dat
komt helemaal goed dacht ik, want Heerlen ligt precies op de lijn
tussen Aken en Zwolle. Al hadden ze voor Zwolle ook gewoon Sittard
kunnen nemen.

Dus ik doorklikken op “Preview this book”. In de inhoudsopgave vind ik onder het hoofdstuk “Europe” al
snel Amsterdam. Ik zoek verder in de alfabetisch gesorteerde lijst van
steden naar de H. Maar na de D van Dublin komt de K van Kyiv. Huh? Wat?
Geen Heerlen in deze Street Art gids? What. The. Fuck. Wél Amsterdam
maar níet de stad met het enige street art museum van Nederland, de
mooiste Nederlandse Mural van 2016 én de stad die dit jaar is bekroond
voor de omarming van street art die internationaal meetelt? Wat is dat
voor een waardeloos boekie???

Enigszins verslagen van verbazing leg ik mijn telefoon weer neer.
Blijkbaar kunnen ze bij Lonely Planet wel hun lezers aanbevelen om naar
de meest afgelegen gebieden ter wereld te reizen maar weten ze niet hoe
spannend die voormalige mijnstad in het zuiden van Nederland vandaag is.
Eigenlijk kan dat niet. Het verleden met Romeinen, boeren, mijnen, een
rauwe periode en de culturele lente van nu die kleurrijk ontspringt,
Heerlen is superinteressant voor toeristen! Maar wie vertelt dát aan de
Lonely Planet?

Fuck de Lonely Planet

Precies 24 uur later verschijnt weer een opvallend bericht in mijn Facebook timeline.

Welk bericht verscheen er in mijn timeline? Lees de hele column op Ik ben in Heerlen, Wat Nu?!