Dansen op karton

Schijnbaar heeft de Pokémon rage nu ook Heerlen bereikt en zijn er nogal wat Pokémons te vinden. Terwijl ik afgelopen zaterdag door de stad liep zag ik namelijk opvallend veel groepjes jongeren lopen, hetgeen al snel opvalt in een stad die naar men zegt snel vergrijst. Het viel me ook op dat die jongeren allemaal überhip gekleed waren. Stoere petjes, een paar goede sneakers en onder de mouwen van hun shirts, als de shirts al mouwen hadden, kwamen gespierde armen vandaan.

Via een kleine rondgang kwam ik op het Betaplein terecht. Bij de ingang stond iemand pirouettes te draaien. Ondersteboven welteverstaan. Even verderop was van karton een dansvloer gemaakt. Eromheen bevond zich een menigte van drie rijen dik. Vanuit een tentje draaide een DJ hiphop muziek en een speaker zweepte het publiek op.

Terwijl de speaker de ‘battlers’ verzocht naar de dansvloer te komen zocht ik tussen de menigte een plekje met goed zicht op de dansvloer .

Aan de rand van de dansvloer vormden zich twee groepen van vier jongens van midden 20. De speaker vertelde dat de battle 8 minuten zou duren en dat het team rechts van hem mocht beginnen. Eén van die jongens stapte naar voren, keek uitdagend naar de overkant en begon rustig te bewegen op de muziek. Nog geen vijf tellen later vloog hij ondersteboven door de lucht en nog even later maakt hij op de grond bewegingen waarbij het een wonder was dat

toen hij weer rechtop stond verschillende ledematen niet van plek waren verwisseld. Hij knikte naar de overkant. Nu was het blijkbaar hun beurt. Dat ging acht minuten zo door waarbij de trucs steeds spectaculairder werden. Het publiek joelde en klapte bij iedere stunt. Na 8 minuten was het inderdaad gedaan. Volgens de speaker had het team rechts van hem gewonnen.

Ik verplaatste mijzelf naar een tent die op de Bongerd stond. Hier werd gedanst door 4 meiden van een jaar of 14 die in teams van twee elkaar uitdaagden. De ledematen vlogen door de lucht en over de vloer in onnavolgbare bewegingen. De trucs waren zeker niet minder dan de oudere jongens op het Betaplein. Het publiek joelde en klapte. De meiden aan mijn kant van de tent wonnen. Met een omhelzing werden ze gefeliciteerd door de andere twee.

Ik verliet de tent en probeerde mijn houterige motoriek te verbergen door zo soepel mogelijk naar huis te lopen. Bijna struikelde ik over mijn eigen benen. Ik besloot om de kortste weg naar huis te nemen. En de komende 48 uur binnen te blijven.

Een reactie plaatsen

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s